Ο γερμανοτσολιάς και ο παλιομαδούρος.

            Θύμωσε και τον φώναξε γερμανοτσολιά και κείνος του απάντησε με μεγαλύτερο θυμό…Να δεις πως τον είπε… Α ναι. !! Παλιομαδούρο, τον είπε…  

            Απέναντι ο γέρος δεν καταλάβαινε τίποτα από τούτη την φασαρία  Έψαχνε να βρει φαγητό στον πράσινο κάδο.

           

            - Τα ξεπουλήσατε όλα γερμανοτσολιάδες !!

            - Βενεζουέλα θα τα κάνετε όλα παλιομαδούροι !!

            Ο γέρος τελικά δεν βρήκε φαγητό στον κάδο και πήρε κατεύθυνση προς τους οξύθυμους τύπους. Αυτοί σκιάχτηκαν και σταμάτησαν τον τσακωμό.  Είχε βάλει ρότα κατά πάνω τους.

            Παραξενευτήκαν που καθώς πλησίαζε κοίταζε συνεχώς τα παπούτσια τους. Ίσως του τράβηξαν την προσοχή που ήταν καλογυαλισμένα τα παπούτσια του γερμανοτσολιά. Ίσως όμως και επειδή ήταν χρωματιστά τα κορδόνια του παλιομαδούρο. Σαν πλησίασε πιο κοντά και έπεσε το φως από την κολώνα στα γυμνά πόδια του, τους  λύθηκε η απορία...

           

            Σήκωσε πρώτα το χέρι του σε στάση ικεσίας και μετά τα μάτια του σε στάση… Τι στάση να ήταν αυτή;  Δεν την γνώριζε ούτε ο γερμανοτσολιάς ούτε ο παλιομαδούρο. Δεν είχαν θητεύσει για να ξέρουν…

            Η κίνηση όμως ήταν ταυτόχρονη και από τους δύο.   Το χέρι στην τσέπη και βγάζει ο γερμανοτσολιάς 50 λεπτά και ο παλιομαδούρο ένα ευρώ.

            Καθάρισαν με την μία.

            Απομακρύνεται ο ξυπόλητος…

            Εκείνοι όμως έχασαν την όρεξη για φασαρία…

            Όμως ο Θυμός είναι ότι πιο βρώμικο συναίσθημα. Ο Σατανάς πρέπει να το ‘στειλε γιατί έπρεπε να ήσασταν εκεί φίλοι μου να δείτε πως αυτός κρύφτηκε μόλις ήρθε ο ξυπόλητος και  πως περίμενε, μόλις ο γέρος χαθεί στην γωνία του πέρα δρόμου, να εμφανιστεί  ξανά.

            Πολύ ύπουλο συναίσθημα σας λέω πως είναι τούτος ο θυμός. 

            Τρύπωσε από τα γυαλισμένα παπούτσια, θέριεψε κι έφτασε ίσα με το μυαλό του. Τρύπωσε από τα πολύχρωμα κορδόνια,  θέριεψε κι έφτασε ίσα με την καρδιά του.

            Κι έτσι αποφάσισαν, οι παλιοί φίλοι, να μην ξαναμιλήσουν μεταξύ τους.

            Μήτε να ξαναβγούν από τα σπίτι τους γιατί ο κόσμος δεν είναι σαν κι αυτούς και δεν τους καταλαβαίνει.

            Θα σας έγραφα κι άλλα μα κλείνω βιαστικά την γραφή ετούτη γιατί βλέπω κι απομακρύνεται  ο γέρος από δίπλα μου…

          Σταυρουλάκης   Αρτεμ.   Κωνσταντίνος

Οικονομολόγος Ανωτάτης Βιομηχανικής Σχολής Θεσ/κης

Λογιστής-Φοροτεχνικός Α’ Τάξης  

E-mail : eurohania@yahoo.gr

Άρθρο υπ’ αρ. 299/ Κυριακή 23 Απριλίου 2017.

Δημοσιεύσεις σε:
1]  Χανιώτικα Νέα: http://www.haniotika-nea.gr/o-germanotsolias-ke-o-paliomadouros/
2]  Taxheaven.gr: https://www.taxheaven.gr/news/news/view/id/34642

Διασχίζοντας τα Καυδιανά δίκρανα[1]

            «Στον κόσμο των παιδιών τίποτα δεν γίνεται με μεγαλύτερη ακρίβεια αντιληπτό και αισθητό, όσο η αδικία» έλεγε ο Πιπ, ο  ήρωας του μυθιστορήματος «Μεγάλες Προσδοκίες» του Κάρολου Ντίκενς.

             «Όμως και οι ενήλικοι έχουν εξίσου οξυμένη αντίληψη της κατάφωρης αδικίας»[2], συμπληρώνει ο Οικονομολόγος Amartya Sen[3].

            Όλοι λοιπόν, μικροί - μεγάλοι, έχουν την απόλυτη αίσθηση της αδικίας σε ανεπτυγμένο μάλιστα, βαθμό. Τι κρίμα όμως, τούτο το φυσικό πλεονέκτημα, να μην έχει  το αναμενόμενο αντίκρισμα, αφήνοντας έτσι την αδικία να ζει και να βασιλεύει σε τούτον εδώ τον κόσμο.

            Το να παρατηρείς την αδικία, έχοντας και το προαναφερόμενο ένστικτο, είναι μια εύκολη πράξη. Ο Πιπ στο τέλος του προαναφερόμενου μυθιστορήματος του Ντίκενς, ανοίγει τα παράθυρα και αναγκάζει την αγαπημένη του Εστέλλα να δει την αδικία στην σήψη και την παρακμή που υπήρχε παντού.

            Η παρατήρηση όμως της αδικίας, από μόνη της,  βεβαίως και δεν είναι αρκετή για να οδηγήσει σε αντίδραση. Η ευαισθητοποίηση δεν προκύπτει από την συνειδητοποίηση ότι ο κόσμος είναι άδικος, μα από το γεγονός ότι κάποιες κατάφορες αδικίες είναι πρόδηλα επανορθώσιμες και μπορούν να εξαληφθούν. Αυτό σημαίνει ότι αν δεν δει μπροστά του,  ο παρατηρητής της αδικίας, μια λύση πρόδηλη, τέτοια που να ακυρώσει μια αδικία, δεν μπορεί να κινητοποιηθεί  και συνεπώς συνεχίζει παθητικά να παρατηρεί.

            Στο σημείο αυτό του σκεπτικού ετούτου, παρουσιάζεται η ευθύνη των επιστημόνων/σπουδαγμένων όπου η γνώση τους στα πεδία της αδικίας (οικονομικά, νομικά, τεχνικά, πολιτικά κ.τ.λ.)  θα μπορούσε να δώσει εκείνες τις λύσεις, τις  πρόδηλες. Και αν αυτές δινόταν, μετά,  δεν θα ήταν αναγκαίο να συνεχίσουν την προσπάθεια τους για την διόρθωση της αδικίας. Οποιοσδήποτε πολίτης θα αναλάμβανε – ως πολιτικός πλέον – να μετακινηθεί από την παρατήρηση της αδικίας στην ανάληψη δράσης για την  ολική εξάλειψη ή της δυνητική μείωσης της αδικίας εκείνης.

            Η λύση η πρόδηλη λοιπόν το ζητούμενο.

            Τα άλλα έρχονται μόνα τους.

           

            Και αν εσείς, αγαπητοί μου αναγνώστες δεν βλέπετε κανέναν περιορισμό της αδικίας τότε πολύ απλά δεν παρουσιάζονται λύσεις πρόδηλες. Και αυτοί που δεν τις παρουσιάζουν είναι οι επιστήμονες, οι σπουδαγμένοι. Κι αν ίσως βλέπετε την αδικία ν’ αυξάνεται τότε, εκείνοι, όχι μόνον δεν προσφέρουν λύσεις μα αντίθετα τεχνηέντως περιπλέκουν τα προβλήματα.

            Τούτοι είναι οι πρώτοι υπαίτιοι.

            Τούτοι είναι που, είτε σιωπούν, είτε περιπλέκουν.

            Τούτοι είναι που τους έστειλαν οι γονείς τους να μάθουν γράμματα για να γίνουν άνθρωποι και κείνοι, μπερδεύτηκαν στον δρόμο και τελικά έγιναν πλούσιοι.

            Τούτοι φίλοι μου αναγνώστες, είναι αυτοί που συντηρούν την αδικία, που εγκλωβίζουν τους πολίτες στην παθητική παρατήρηση της, αναγκάζοντας τους να ταπεινώνονται αδιαλείπτως, αποδεχόμενοι εξευτελιστικούς όρους…

           

          Σταυρουλάκης   Αρτεμ.   Κωνσταντίνος

Οικονομολόγος Ανωτάτης Βιομηχανικής Σχολής Θεσ/κης

Λογιστής-Φοροτεχνικός Α’ Τάξης  

E-mail : eurohania@yahoo.gr

Άρθρο υπ’ αρ. 298/ Κυριακή 9 Απριλίου 2017.

---

            [1] Τα Καυδιανά δίκρανα είναι μια στενωπός ανάμεσα στις απόκρημνες πλαγιές δυο ορέων των Απεννίνων της Ιταλίας, από την οποία περνούσε η Αππία Οδός. Εκεί το 321 π.Χ.  ο ρωμαϊκός στρατός ηττήθηκε κατά κράτος από τους Σαμνίτες, οι οποίοι ανάγκασαν τους νικημένους Ρωμαίους να περάσουν κάτω από έναν ταπεινωτικό ζυγό. Τον ζυγό αυτό σχημάτισαν τρία δόρατα σε σχήμα δίκρανου,  τα δύο μπηγμένα κάθετα στο έδαφος και το τρίτο πάνω τους σε σχήμα Π. Εν ολίγοις η έκφραση αυτή αναφέρεται σε αυτούς που ταπεινώνονται αποδεχόμενοι εξευτελιστικούς όρους… https://goo.gl/PcrUKa

            [2] Αμάρτυα Σεν «Η ιδέα της δικαιοσύνης»  Εκδόσεις Πόλις 2015 (Μετάφραση: Γιώργος Χρηστίδης)

       [3] Ο Αμάρτυα Σεν γεννήθηκε το 1933 στην Δυτική Βεγγάλη της Ινδίας. Διδάκτωρ Οικονομικών και Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Καίμπριτζ,  Χάρβαρντ και στο London School of Economics. Το 1998 τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Οικονομίας για ένα θέμα που δεν αφορά το σύνολο των σύγχρονων πολιτικών:  Την εφαρμογή της ηθικής και την δικαιοσύνης στην Οικονομία.

Αν δεν τον έβρισκε το κακό….

            Χρόνια τώρα άφηνε τον εαυτό του εκτεθειμένο στα ραδιενεργά απόβλητα  της σύγχρονης εποχής. Τα περνούσε για αντηλιακό ο άμοιρος και πασάλειβε όλο του κορμί.  Κοίταζε συχνά τις οδηγίες μα ποτέ δεν διαπίστωσε σε αυτές κάτι το επιλήψιμο.  Ήξερε, – από πού αλήθεια το ήξερε; - πως πρέπει  να προστατευθεί, - από που αλήθεια να προστατευθεί;-  και τα πασαλειβόταν καθημερινά..

           

            Κάποιοι, εκ των υστέρων βέβαια,  λένε πως η ατυχία του έγκειται στην μανία του να ακολουθεί πιστά εκείνες τις οδηγίες..

            Βάση αυτών, για παράδειγμα, δεν παρακολουθούσε την τηλεόραση για ενημερωθεί αλλά άφηνε να τον παρακολουθεί η τηλεόραση για τον ενημερώσει. Δεν διάβαζε βιβλία για να καταλάβει, επειδή στις οδηγίες έγραφε πως πρέπει να έχουν εικόνες. Αν δεν έχουν εικόνες δεν μπορείς να καταλάβεις, έγραφαν.

            Έξυπνο.

            Πολύ έξυπνο.

            Γι’ αυτό λένε πως κατέληξε στα περιοδικά και τις φυλλάδες που’ χαν πολλές τέτοιες έγχρωμες εικόνες.

            Μετέπειτα στο διαδίκτυο βρήκε τον επίγειο παράδεισο του...

           

            Ναι ο καημένος.

            Για να πούμε όμως την αλήθεια  στην αρχή, η ζωή του δεν ήταν δα και κόλαση. Και τις βόλτες τις έκανε, και να τα χαμόγελα και να η ξεγνοιασιά. Ελάχιστα τα προβλήματα.

            Εκεί στο τέλος, έχει συμβεί το κακό.

            Ατυχία θα πεις γιατί ήταν καλό παιδί και δεν του άξιζαν τόσα προβλήματα.

            Πάντως αυτό που τον είχε πειράξει ήταν πως έβρισκε τόσες πληροφορίες για τα προβλήματα του, μα καμία δεν του έδιδε την λύση. Δηλαδή αυτό δεν μπορούσε να το καταλάβει καθόλου και γινόταν έξω φρενών..

             Έψαχνε από δω, έψαχνε από κει, τίποτα…

            Εκεί για πρώτη φορά κατάλαβε πως οι οδηγίες που διάβαζε σ΄ όλη του τη ζωή, είχαν λάθη.

            Πολλά λάθη..

            Έπρεπε να είστε εκεί να τον δείτε.  Γύρισε το μάτι του…. Μάλλον ευτυχώς που δεν ήσασταν εκεί.

            Από κείνη την μέρα όλοι πιστεύαμε πως, αν δεν τον έβρισκε το μεγάλο κακό,  θα την άλλαζε όλη του τη ζωή. Κάθε βράδυ αφιέρωνε απίστευτες ώρες και έγραφε νέες οδηγίες. Τις δικές του οδηγίες.

            Αν δεν τον έβρισκε το κακό, θα την άλλαζε τη ζωή του…

            Ναι ο καημένος…

          Σταυρουλάκης   Αρτεμ.   Κωνσταντίνος

Οικονομολόγος Ανωτάτης Βιομηχανικής Σχολής Θεσ/κης

Λογιστής-Φοροτεχνικός Α’ Τάξης  

E-mail : eurohania@yahoo.gr

Άρθρο υπ’ αρ. 297/ Κυριακή 2 Απριλίου 2017.

Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας.

            Η δύναμη των ανθρώπων να αντιστέκονται σε κείνα τα χρόνια, ανείπωτη. Η περιγραφή της από τον Τάσο Λειβαδίτη ανεπανάληπτη. Αν τούτη, συγκριθεί με την σύγχρονη στάση των πολιτών, διαφαίνεται καθαρά το μέγεθος της ζημιάς... Δεν έχει κανένα νόημα τα γεγονότα - στα οποία αναφέρεται ο ποιητής - ως γεγονότα,  ούτε ποιοι ήταν οι μεν και οι δε, μα ούτε κι αν τότε ήταν όπλα ή  τώρα είναι τράπεζες.  Νόημα έχει η γενική αντίδραση του ανθρώπου, με οποιονδήποτε τρόπο σε οτιδήποτε άδικο. Μια αντίδραση η οποία  - αργά η γρήγορα -, θα εμφανισθεί ως η ανάνηψη μιας αιώνιας ανάγκης  που βρισκόταν σε λανθάνουσα κατάσταση (ύπνωση).

            Η επιλογή σημείων από την ποιητικό έργο «Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας[1]»  του Τάσου Λειβαδίτη[2], δεν θα μπορούσε να μην είναι επίπονη. Πως αλλιώς  αφού επιχειρείται η παρουσίαση μιας θάλασσας στα όρια κάποιας λίμνης..[3]:

            Η δύναμη των ανθρώπων γεννιέται από την αγάπη «σ΄ αυτήν» μα και «στο κόσμο όλον»:

            «Νύχτωνε γρήγορα.. Το βήμα της περιπόλου έπαιρνε την σιωπή από τον δρόμο κι από τον κόσμο τη ζεστασιά. Χτυπούσε η πόρτα την νύχτα. Ο αγέρας θ’ ναι. Χιλιάδες άνθρωποι πεθαίνουν έξω από την πόρτα μας. Κοίταξε να δεις πως ρήμαξε η γειτονιά μας   αγαπημένη μου. Ο άνεμος μπαινοβγαίνει μες τις χαραμάδες των σπιτιών. Που πήγαν τόσοι γείτονες μας, χωρίς να μας χαιρετήσουν αφήνοντας μισοασβεστωμένο το πεζούλι τους; Έτσι να στρίψει κανείς τη γωνία και δεν τον ξαναβλέπουμε. Λέγαμε καλημέρα κι έπεφτε άξαφνα το βράδυ.

            Ο ξανθός ομπρελάς που τραγουδούσε τα πρωϊνά ντουφεκίστηκε..  Κι ο περιπτεράς που μας άπλωνε τα ρέστα ντουφεκίστηκε… Και το παιδί που μας ζύγιζε τα κάρβουνα ντουφεκίστηκε. Σε όλους τους τοίχους απόψε τουφεκίζεται η ζωή.

            Αγαπημένη μου, δεν μπορούσα πια να σ’ αγαπώ όπως άλλοτε.. Κλείναμε το παράθυρο και κρυώναμε πιο πολύ και καθώς γύριζα να δω τα μάτια σου έβλεπα τα μάτια της γειτόνισσας που της σκότωσαν τέσσερα παιδιά…Κι όταν θέλαμε να μιλήσουμε σωπαίναμε ξαφνικά.. Πώς να ζεστάνει η κουβέρτα μας με τόση παγωνιά; 

            Τι θ’ απογίνουμε αγαπημένη μου; Χιλιάδες βήματα κατηφορίζουν στους δρόμους. Πως θα ζήσω μακριά σου;.. Μα όσο πάει μεγαλώνει αυτός ο θόρυβος. Αγαπημένη μου οι άνθρωποι ρίχνουν βιαστικά στον μπόγο τους  όλο το σπιτικό τους, γιατί όλο το σπιτικό τους δεν είναι παρά λίγο ψωμί, ένα ενθύμιο κι αγάπη τους για την ζωή.

            Ύστερα μένουμε εμείς. Που μένουμε; Γιατί μένουμε; Μα απόψε, σ’ όλες τις γωνιές μας περιμένουν οι άνθρωποι.. Δώσε μου μια στιγμή το στόμα σου κι ετοίμασε το  μπόγο μου Μαρία…

            Ήταν σαν να είχε πεθάνει και η τελευταία ανάμνηση πάνω στη γη. Βράδιαζε σε όλο το στρατόπεδο. Όλο και πλησίαζε του σκοπού το βήμα. Θέλαμε να θυμηθούμε μα είχαμε πολλούς νεκρούς να θάψουμε. Ύστερα τελείωνε η αγγαρεία και χτυπούσε το σιωπητήριο. Και τότε άρχιζαν τα κλεφτοφάναρα, τ’ αυτόματα, οι κραυγές… Άρχιζε ο φόβος. Έλεγες πως θα πέθαινες.

            Όταν όμως ένιωσες ξαφνικά ένα χέρι να ψαχουλεύει στο σκοτάδι και να σφίγγει το δικό σου χέρι, τότε ήταν σαν να είχε ξαναγεννηθεί η πρώτη ελπίδα πάνω στην γη.

            Εμείς κουβαλάμε μεγάλες πέτρες απ’ το βουνό και ξαφνιαζόμαστε που τα χέρια μας γίναν γερά σαν χοντρές αρβύλες. Ο Ηλίας λέει « Εγώ θα βρω τον τρόπο να παίζω φυσαρμόνικα κι ας μου έχουν κόψει και τα δύο  μου χέρια…»

            Κι έτσι κάθε βράδυ η λάμπα έσβηνε την μέρα μας.

            Κάθε που παίρνουν έναν δικό μας, εμείς του ετοιμάζαμε τα ρούχα και του δίναμε το χέρι μας.  Ύστερα βάζαμε στην άκρη την καραβάνα του. Νυχτώνει. Γρήγορα πληθαίνουν οι άδειες καραβάνες στην γωνία…

            Ο Θωμάς είχε έναν καφετί σκούφο και μας τον φέρανε πληγωμένο την ώρα που βράδιαζε, την ώρα που η μάνα του θ’ ανάβει το λύχνο… Τον είχαν μέρες βασανίσει. Καθώς του βγάλαμε τις αρβύλες ήταν γεμάτες αίμα. Τότε πήρε να βρέχει και νιώσαμε πως θα πέθαινε. Εκείνος γύρισε και μας κοίταξε. Έναν – έναν.  Στο καλό Θωμά, κι αυτό που μας είπαν τα μάτια σου, στ ‘ ορκιζόμαστε Θωμά…

            Και ξαφνικά, στα μάτια του Θωμά που έφευγε, τόσο απλά ξανάβρισκα τα μάτια σου, αγαπημένη μου. Μπορούσα πια και σε εύρισκα παντού. Άναβα την λάμπα και σ’ έβρισκα, άπλωνα να σφίξω ένα χέρι, εύρισκα το χέρι σου, έσκυβα ν’ ακούσω μια φωνή και άκουγα τη φωνή σου. Οι άνθρωποι που μας  χώρισαν, οι ίδιοι τώρα σε ξανάδιναν σε μένα !!!

            Θυμάσαι αγαπημένη μου τότε που έσπασαν την πόρτα μας; Έπρεπε να χωρίσουμε Μαρία..

            Ναι αγαπημένη μου, εμείς για αυτά τα λίγα κι απλά πράγματα πολεμάμε, για να μπορούμε να έχουμε μια πόρτα, ένα άστρο, ένα σκαμνί, ένα χαρούμενο δρόμο το πρωί, ένα ήρεμο όνειρο το βράδυ, που να μην μας το λερώνουν..

            Όμως αυτοί σπάνε τις πόρτες μας.

            Μας φοβούνται και μας σκοτώνουν.  Φοβούνται τον ουρανό που κοιτάζουμε. Μας φοβούνται αγάπη μου και όταν μας σκοτώνουν, νεκρούς, μας φοβούνται πιο πολύ.

            Αντίο λοιπόν αντίο.

            Για ν’ ναι πάντοτε μάτια σου γελαστά, αντίο.

            Κι όταν πεθάνουμε αγαπημένη μου, εμείς δεν θα πεθάνουμε. Αφού οι άνθρωποι θα κοιτάξουν το ίδιο αστέρι που κοιτάξαμε, αφού τραγουδήσουν το τραγούδι που αγαπήσαμε, αφού θ’ ανασαίνουν  σ’ έναν κόσμο που εγώ και συ τον ονειρευτήκαμε, ε τότε αγαπημένη, θ’ μαστε πιο ζωντανοί από κάθε άλλη φορά..

            Αφού κάθε στιγμή οι άνθρωποι θα μας βρίσκουν στο ήρεμο ψωμί, στα δίκαια χέρια, στην αιώνια ελπίδα, πως θα μπορούσαμε αγαπημένη μου να έχουμε πεθάνει…Πως; »

          Σταυρουλάκης   Αρτεμ.   Κωνσταντίνος

Οικονομολόγος Ανωτάτης Βιομηχανικής Σχολής Θεσ/κης

Λογιστής-Φοροτεχνικός Α’ Τάξης  

E-mail : eurohania@yahoo.gr

Άρθρο υπ’ αρ. 296/ Κυριακή 26 Μαρτίου  2017.

---

[1] «Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας», εκδόσεις Κέδρος 1952 και Άπαντα Τάσου Λειβαδίτη εκδόσεις Μετρονόμος (2015)

[2] Τάσος Λειβαδίτης (1922-1988) σημαντικός έλληνας ποιητής ο οποίος γεννήθηκε και πέθανε στην Αθήνα έχοντας καταγωγή από την Κοντοβάζαινα Αρκαδίας.

[3]  Στις 16/10/2016 είχε παρουσιαστεί στα Χανιώτικα Νέα και στο Taxheaven.gr, κατά όμοιο  τρόπο, η ποίηση του Λειβαδίτη από το  «Μάχη στην άκρη της νύχτας» (επίσης 1952) 

Αδιέξοδα με διέξοδο.

            Και μετά από τούτα και τ’ άλλα, οι πολίτες φτάνουν στο αδιέξοδο σημείο. Έντρομοι συνειδητοποιούν πως δεν μπορούν να βρουν φυσιολογικά[1] κορόιδα[2] για να τους εκπροσωπούν. Στην πιάτσα τριγυρνούν μόνο «χαμένα κορμιά»[3] που εφόσον είναι που είναι «χαμένα»,  γιατί να μην προσφερθούν  να  γίνουν και εκπρόσωποι των πολιτών;   Προσφερόμενοι άλλοι, για τούτη την θέση, δεν υπάρχουν.

            Αυτό κι αν είναι αδιέξοδο !!! 

            Με αυτές λοιπόν τις συνθήκες, οι πολίτες θ’ αναγκαστούν – θέλουν δεν θέλουν - να εργαστούν για τους άλλους. Θ’ αναγκαστούν να γίνουν ενεργοί πολίτες.

            Είναι ακριβώς όπως και στην μικροοικονομία μας:     Όσο στην μικρή την επιχείρησή μας είναι κάποιος ή κάποιοι, που τρέχουν για πάρτη μας, όλα είναι καλά [4].  Σαν αποδειχθούν όμως – αυτοί που τρέχουν – πως είναι πλέον ανίκανοι να προσφέρουν και ταυτόχρονα δεν μπορούν να βρεθούν αντικαταστάτες για αυτούς, τι κάνουν τ’ αφεντικά;   Μα πολύ απλά  - θέλουν δεν θέλουν – αναγκάζονται ν’ ανασκουμπώσουν τα μανίκια τους και να δουλέψουν ξανά.....

             Έτσι και στην διαχείριση τούτης εδώ της Χώρας...

             Οι πολίτες είχαν βάλει κάποιους ως εκπρόσωπους και «έτρεχαν» για το καλό τους μα τώρα που αποδείχθηκαν οι εκπρόσωποί τους ανίκανοι[5]  θα αναγκαστούν να αναλάβουν ενεργό ρόλο.

            Και πως θα γίνει αυτό; Μα μέσα από κινήματα, πρωτοβουλίες, ομάδες ή ότι άλλο φαντασθείτε.

            Και καλά,  θα ρωτήσετε, με κινήματα, πρωτοβουλίες και ομάδες θα κυβερνάται ο τόπος; Μα όχι βέβαια !!  Οι ομάδες αυτές των πολιτών, μέσα από τις προσπάθειες τους, θα γεννήσουν ηγέτες και πιθανότατα, οι ίδιες αυτές οι ομάδες, θα μετεξελιχτούν σε πολιτικούς σχηματισμούς που, γιατί όχι,  θα κυβερνήσουν μελλοντικά την πολύπαθη αυτή  Χώρα. 

            Ε τώρα, και σεις που στο καλό θυμηθήκατε πως ένα τέτοιο παράδειγμα είναι και το κίνημα του Πολυτεχνείου. Γέννησε και αυτό  πολιτικούς και κυβερνήσεις για δώσουν κάτι καλό στις επόμενες γενεές. Είναι βέβαιο πως κατάφεραν να διώξουν εκείνο το Κακό μα το ερώτημα παραμένει. Τι καλό έφεραν μετά;

            Κι όμως ετούτη εδώ την στιγμή δεν έχουν ενδιαφέρον τέτοια ερωτήματα.

            Ενδιαφέρον πλέον είναι μόνον  η γέννηση του Νέου,  του Δημοκρατικού Νέου. Ενδιαφέρον είναι η διέξοδος που μπορεί να δοθεί από αυτό το Νέο απλά και μόνο επειδή είμαι (και είμαι σίγουρος πως και εσείς είστε) πως όλοι έχουν βεβαιωθεί πως το Παλιό χρεοκόπησε..

            Και γεννητούρια μπορούμε να έχουμε μόνο από δημοκρατικά κινήματα, πρωτοβουλίες ή  ομάδες πολιτών.

            Τ’ άλλα, φίλοι μου αναγνώστες, θα τα βρούμε θέλει στο δρόμο…

          Σταυρουλάκης   Αρτεμ.   Κωνσταντίνος

Οικονομολόγος Ανωτάτης Βιομηχανικής Σχολής Θεσ/κης

Λογιστής-Φοροτεχνικός Α’ Τάξης  

E-mail : eurohania@yahoo.gr

Άρθρο υπ’ αρ. 295/ Κυριακή 19 Μαρτίου  2017.

---

[1] Φυσιολογικοί είναι αυτοί που αναλαμβάνουν να εκπροσωπούν σε περιόδους που δεν υπάρχουν σοβαρά προβλήματα κοινωνικής, στρατιωτικής ή οικονομικής κρίσης.

[2] Ο χαρακτηρισμός «κορόιδα» πηγάζει  από την εκ βαθέων ανάλυση της σκέψης των πολιτών !! Άλλο το θέμα αν εκ των υστέρων, κορόιδα καταλήγουν να γίνονται οι ίδιοι οι πολίτες….

[3] Δέχομαι την θεωρία των εξαιρέσεων στους κανόνες. Μην φωνασκείτε.

[4] Υπενθυμίζω δεν έχουμε κομμουνισμό.

[5] Τώρα (κυβερνήσεις της περιόδου κρίσης)  αποδείχθηκαν ανίκανοι, δεν σημαίνει όμως ότι δεν ήσαν και πριν ανίκανοι. Απλά δεν είχαν αποδειχθεί ως ανίκανοι. 

Υπόγειοι Άνθρωποι.

            Αυτοί οι υπόγειοι άνθρωποι έχουν την ευθύνη της μέγιστης παραπλάνησης και ως εκ τούτου της αντίστοιχης αδρανοποίησης του πληθυσμού της χώρας τούτης. Χρησιμοποιώντας ως πιόνια, τους διαχρονικά ανίκανους και ρηχούς πολιτικούς,  διεμβολίζουν  παραπλανώντας τους πολίτες, κατηγορώντας υπαίτιους εκείνα και εκείνους που θέλουν να κατακρημνίσουν, εγκαθιστώντας έτσι τα  συμφέροντας τους χωρίς κανένα, μα κανένα κόπο.

            Τα εκούσια ή ακούσια πιόνια των υπόγειων αυτών ανθρώπων, δηλαδή οι νεώτεροι πολιτικοί,  μας  παρουσίασαν την κρίση της Δημόσιας Διοίκησης (όπου με την ανικανότητα τους δημιούργησαν ένα αναποτελεσματικό Δημόσιο Φορέα), ως κρίση οικονομική και μάλιστα της αγοράς την στιγμή που επιχειρήσεις δεν αντιμετώπιζαν κανένα πρόβλημα τουλάχιστον τέτοιο ως να θεωρηθεί ως αιτία μιας τέτοιας οικονομικής κρίσης.

            Μας παρουσίασαν την κρίση διαχείρισης των δημόσιων οικονομικών με τους δικούς τους αλόγιστους δανεισμούς ως υπαίτιους την εγχώρια μας αγορά. Αυτόν τον Δούρειο Ίππο της υπερχρέωσης, τους τον παρέδωσαν οι υπόγειοι άνθρωποι και οι δικοί μας ανίκανοι πολιτικοί τον τοποθέτησαν στην μέση της πλατείας για να τον θαυμάζει ο κόσμος.

            Μας παρουσίασαν την δια των μερισμάτων απομείωση των κεφαλαίων των Τραπεζών και την δια του τζόγου απομείωση των κεφαλαίων των Ασφαλιστικών μας Ταμείων ως πρόβλημα της εγχώριας αγοράς, και το απεκάλεσαν οικονομική κρίση.

            Μας παρουσίασαν ένα ανίκανο Δημόσιο Τομέα και αντί να τον μετατρέψουν σε αποδοτικό (έστω και αν τον περιόριζαν στα αναγκαία) φρόντισαν να τον αποδομήσουν όσο περισσότερο μπορούσαν ώστε να παραδοθούν σταδιακά τα πάντα  αντί να δοθούν μόνο αυτά που δεν αποτελούν δημόσια αγαθά ή δεν διαταράσσουν τις συνθήκες της εθνικής ασφάλειας και ανεξαρτησίας.

            Σαν λύσεις πρότειναν, σε όλα τα προβλήματα που προαναφέρθηκαν, τις μειώσεις των μισθών και των συντάξεων  και την μείωση των δαπανών του δημοσίου αντί του εξορθολογισμού των δαπανών του δημοσίου !! Δηλαδή πρότειναν ότι πιο άσχετο με το πρόβλημα που αντιμετώπιζε η Χώρα !!

            Οι υπόγειοι άνθρωποι, βρωμούν μπόχα από τον υπόνομο του ρετιρέ που κατοικούν. Βάζουν κολόνιες για να μη μυρίζουν παραπλανώντας ξανά όπως έκαναν οι Γάλλοι βασιλείς που πίσω από την ευωδιαστή μυρουδιά της κολόνιας τους βασίλευε η λίγδα της πολυετούς ανυπλισιάς τους.

            Οι υποτελείς τους, οι πολιτικοί, κακομοίρηδες νάνοι, γίγαντες τον πρώτο χρόνο του λειτουργήματος τους, παραπλανούν για άλλους λόγους από αυτούς των υπογείων ανθρώπων. Επικεντρώνονται στο πως θα καλύψουν το αδιέξοδο τους μέχρι αυτό να παραγραφεί. Μετά – αν τα καταφέρουν – να του μείνει και λίγος χρόνος να  ροκανίσουν τα αργύρια.

            Οι λαός ο παραπλανημένος, επειδή θεώρησε πως υπερέβησαν τα όρια που τους είχε εκχωρήσει για να τον παραπλανήσουν,   αποφάσισε να πράξει το χειρότερο:  Να μην ασχολείται με τους υπόγειους  ανθρώπους και τους υποτελείς του πολιτικούς γιατί αυτοί δεν θέλουν το καλό του. Αποφάσισε πως καλύτερα θα ήταν να κάτσει στο σπίτι του και να κλείσει τις πόρτες.

            Εξάλλου, σιγά μην και τα βδελυρά ζωύφια καταφέρουν να ροκανίσουν τις ξύλινες πόρτες του υπογείου και τρυπώσουν στον μυελό των οστών του ποδιού του.  Δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση ούτε μία στο εκατομμύριο.

            Σταυρουλάκης   Αρτεμ.   Κωνσταντίνος

Οικονομολόγος Ανωτάτης Βιομηχανικής Σχολής Θεσ/κης

Λογιστής-Φοροτεχνικός Α’ Τάξης  

E-mail : eurohania@yahoo.gr

Άρθρο υπ’ αρ. 292/ Κυριακή 29 Ιανουαρίου 2017.

Αυτά είπα του Σταμάτη...

            Σε κείνο το παρελθόν, οι επεκτατικές πολιτικές βασιζόταν στα όπλα. Απέναντι τους υπήρχε το θάρρος. Άνθρωποι που γνώριζαν πως έχουν παιδιά και μάνα, έχοντας το θάρρος και την επίγνωση του αδίκου, στέκονταν απέναντι σε κείνα τα όπλα, με ελεγχόμενο φόβο και περίσσια ελπίδα.

            Όμως αυτό που συμβαίνει σήμερα είναι περίεργο, μα πολύ περίεργο..

            Γιατί τόσος φόβος σε τούτο το παρόν, που την θέση των όπλων έχει λάβει μια απλή οικονομική διείσδυση;  Τώρα που δεν έχουμε σφαίρες απέναντί μας μα τούτους τους οικονομικούς εκβιασμούς τι στο καλό φοβόμαστε; Γιατί δεν υπάρχει ελπίδα για να παρακινήσει την αντίδραση;

           

            - Γιατί δεν βλέπουμε τον εχθρό !!!, μου είπε προχθές στο μανάβικο ο Σταμάτης. «Στα παλιά τα χρόνια τον ξέραμε !!. Είχε το όπλο και  ήταν στο τάδε σημείο… Ξέραμε που να τον πολεμήσουμε !!»

            - Τότε γιατί όποιον και να ρωτήσεις βρε Σταμάτη, ξέρει να σου  ποιοι είναι οι υπαίτιοι; Γιατί όλοι αναφέρονται στα ίδια πρόσωπα; Πως λες λοιπόν πως δεν τους ξέρουμε;

            Μούγκα ο Σταμάτης….

            Ξέρουμε λοιπόν τον εχθρό. Γνωρίζουμε ότι παλιά χρησιμοποιούσε όπλα μα τώρα χρησιμοποιεί εκβιασμούς. Άλλοτε εκβιάζει λαούς δημιουργώντας εντός τους, εμφυλίους και έριδες, άλλοτε εκβιάζει λαούς δανείζοντας τους ενώ γνωρίζει εκ των προτέρων ότι δεν έχουν την δυνατότητα αποπληρωμής..

            Το παρελθόν υπήρξε δάσκαλος σε  όσους επιβουλεύονται ξένες περιουσίες. Τους έμαθε πόσο ηλίθια πράξη ήταν η εισβολή με την χρήση των όπλων λόγω του υψηλού κόστος συντήρησης - κατοχής του υποταγμένου Κράτους. Μέχρι και στα άχρηστα χωριά έπρεπε να έχουν δυνάμεις κατοχής.. Παντού έπρεπε να έχουν δυνάμεις κατοχής και καταστολής. Τεράστιο το κόστος αδερφέ μου...

            Εκεί λοιπόν, κινήθηκαν έξυπνα και αποφάσισαν πως πρέπει να αλλάξουν τακτική και να καταλαμβάνουν με άλλον τρόπο μόνο τα σημεία που τους ενδιαφέρουν. Επέλεξαν όχι όλο το κράτος αλλά μόνο κάποια πλουτοπαραγωγική περιοχή του (π.χ. πετρέλαια, αέριο, χρυσός, κ.τ.λ.), κάποιο επικερδές συγκριτικό πλεονέκτημα της χώρας (π.χ. τουρισμός)  ή κάποιο μέρος που έχει στρατηγική σημασία (στρατιωτικές βάσεις),  ή τέλος πάντων επέλεξαν κάποιες επενδύσεις που προστατεύουν την παγκοσμιοποιητική τους ανάπτυξη (π.χ. λιμάνια, αεροδρόμια, διαδίκτυο, επικοινωνίες) .

            Όλα αυτά μπόρεσαν και τα πέτυχαν με πολύ μικρό κόστος:  Με ψεύτικο και ανύπαρκτο χρήμα  και φούσκες χρεόγραφα,  δάνειζαν τις χώρες αυτές από τις οποίες ήθελαν τα προαναφερόμενα. Ήξεραν πως οι χώρες αυτές δεν θα μπορούσαν να τα επιστρέψουν  και θα τις εκβίαζαν μετά να τους δώσουν σαν αντάλλαγμα όσα εκ των προτέρων είχαν βάλει στο μάτι…. Φρόντιζαν βέβαια να μην μπορούν οι δανειζόμενες χώρες να χρησιμοποιήσουν το ίδιο όπλο που χρησιμοποιούσαν οι δανειστές και έτσι δεν επέτρεψαν να υπάρξει μηχανισμός του δανειολήπτη που να του επιτρέπει να εκδώσει χρήμα και να τους  πληρώσει με το … ίδιο νόμισμα (!!), δηλαδή το ψεύτικο χρήμα. Μα πως αλλιώς οι δανειζόμενοι θα ήταν εγκλωβισμένοι δανειζόμενοι ώστε να αναγκαστούν μετά να εκποιούν και να παραδίδουν αυτά που επιθυμούσαν εκ των προτέρων οι δανειστές;

            Αν πάλι αυτοί οι δανειστές  (ακούγονται  πολλές φορές και ευεργέτες ) είχαν μπροστά τους υποανάπτυκτα κράτη, διαπίστωναν πως οι οικονομικές ραδιουργίες τους δεν θα είχαν τα αποτελέσματα που επιθυμούσαν. Σε αυτά τα κράτη λοιπόν επέβαλαν άλλες πρακτικές όπως η δημιουργία εσωτερικών ερίδων, ικανών για δημιουργία εμφύλιων αλληλοσπαραγμών, τέτοιων που η βοήθεια τους να είναι αναγκαία. Μετά, όταν ωριμάσει το πράγμα τότε θα εφαρμόσουν και τον οικονομικό εγκλωβισμό.

            Συνεπώς οι λαοί που ήταν σχετικά ανεπτυγμένοι έπεφταν θύματα των Κρατών – Λύκων μέσω του υπέρμετρου δανεισμού τους ενώ οι μη αναπτυγμένοι λαοί έπεφταν θύματα μέσω της δημιουργίας εμφύλιων αλληλοσπαραγμών. Για την επιτυχή έκβαση του σχεδίου χρειαζόταν στα κράτη που δεχόταν αυτήν την επίθεση να κυβερνούν ανίκανοι πολιτικοί. Αυτό ήταν το πιο εύκολο σημείο του σχεδίου…

            Δεν χρειάζεται συνεπώς να ψάχνουμε τους εχθρούς μας.

            Εχθροί μας είναι οι δόλιοι δανειστές των οποίων πλέον η δολιότητα είναι καταφανέστατη  ακόμα και σε αυτούς που παραπλανήθηκαν με το «εφόσον οφείλουμε πρέπει να κάνουμε ότι μας λένε». Εχθροί μας είναι και οι ακούσιοι ή εκούσιοι συνεργάτες στην υλοποίηση του δόλιου σχεδίου τους ιδίως οι πολιτικοί «δενεκπροσώποι» μας.  Αυτοί εγκλώβισαν την χώρα με υπογραφές των δανειστών και των συνεργατών τους. 

            Αυτά είπα του Σταμάτη λίγο πριν με ρωτήσει αν θα πάρω και εγώ μπάμιες. 

            Σταυρουλάκης   Αρτεμ.   Κωνσταντίνος

Οικονομολόγος Ανωτάτης Βιομηχανικής Σχολής Θεσ/κης

Λογιστής-Φοροτεχνικός Α’ Τάξης  

E-mail : eurohania@yahoo.gr

Άρθρο υπ’ αρ. 291/ Κυριακή 22 Ιανουαρίου 2017.