Θωμάς ο εύφλεκτος.

            Δύο πελάτες είχε όλους κι όλους το μαγαζί του κυρ Παντελή κι αυτό επέτεινε την κατήφεια του.

             Και χθες, μα και προχθές, τα ίδια χάλια.

             Έπρεπε λέει, να είναι και ευχάριστος στους πελάτες του… Μα που να βρει ο καημένος  το κουράγιο με τούτην εδώ  την κατάσταση…

            Ο ίδιος μου είχε εκμυστηρευθεί πως κάνει προσπάθειες να σκεφτεί κάτι ευχάριστο.  Η μοναδική όμως σκέψη που του έφερνε μια - ας πούμε -  ψυχολογική ανάταση, ήταν αυτή που φανταζόταν τον εαυτό του ως Θωρ όπου με το πανίσχυρο σφυρί έκανε χίλια κομμάτια την Ταμειακή του Μηχανή. Το άσχημο ήταν πως λίγη ώρα μετά που την έκανε θρύψαλα,  τον ξανάπιανε και πάλι η κατήφεια.  Πόσες φορές να φανταστεί ότι διαλύει αυτήν την καταραμένη την ταμειακή μηχανή…

            Άλλο πάλι και τούτο σκέφτηκα…

            Καθόμουν ως συνήθως στο γωνιακό τραπέζι και είχα απλώσει τα χαρτιά μου. Λευκές σελίδες φωτοτυπικού ήταν σε Α4 μέγεθος. Δεν τις κοίταζα όμως. Θα τις διάβαζα αργότερα. Ξεκούραζα το πρόσωπο μου στις χούφτες μου αλλά έπρεπε κάποια στιγμή να πάρω και λίγες ανάσες. Σήκωνα λοιπόν το κεφάλι μου και παρατηρούσα τον κόσμο στο απέναντι πεζοδρόμιο που βιαζόταν να προλάβει το αύριο.

             Ένιωθα και εγώ, όπως κι ο Παντελής, πως  είχα φτάσει στο μέγιστο των δυνατοτήτων μου.

            Ο Θωμάς, ο άλλος πελάτης, σε αντίθεση με εμάς, δεν είχε κανένα συναίσθημα σχεδιασμένο στο πρόσωπό του. Απλά είχε γείρει πάνω στο κινητό του και ρόλαρε με μεγάλη ταχύτητα τα δεδομένα. Τούτο το έκανε με κίνηση περίτεχνη, όμοια των χεριών του Μπάρμπα Γιάννη σαν άρμεγε τα γίδια του.  Δούλευε τους αντίχειρες εναλλάξ και ρόλαρε, ρόλαρε, ρόλαρε με ταχύτατους ρυθμούς την οθόνη του κινητού του.  Κάτω ο δεξιός αντίχειρας, πάνω ο αριστερός και το ανάποδο. Κι όλα αυτά όλο και με πιο γρήγορους ρυθμούς ξανά και ξανά.

            Κάρφωσα το βλέμμα μου πάνω του.  Ασταμάτητος.

            Όσο περνούσε η ώρα τόσο πιο γρήγορα ρόλαρε την οθόνη του κινητού, μέχρι που είδα να βγαίνουν καπνοί στο σημείο επαφής των χεριών του με το κινητό ! Κοίταξα με περισσότερη προσοχή μέχρι που διαπίστωσα πως όχι μόνον φαινόταν καπνοί μα  σιγά -  σιγά εμφανιζόταν και φλόγες !

            Πιθανότατα ο Θωμάς να ήταν εύφλεκτος. Δεν εξηγείται αλλιώς.

             Σε λιγότερο από δύο λεπτά είχε φουντώσει ολάκερος με φλόγα και καιγόταν σαν κερί. Εκείνος όμως εκεί. Οι αντίχειρες του ασταμάτητοι ρόλαραν την οθόνη του κινητού του. Το έβλεπα καθαρά γιατί η φωτιά δεν ήταν κατακόκκινη κι αδιαφανής. Ήταν μια φλόγα σαν αυτή του κεριού. Διάφανη. Έβλεπα λοιπόν καθαρά πως παρόλα που καιγόταν ολάκερος, αυτός δεν σταματούσε να ασχολείται με το κινητό του.

            Ένοιωσα πως χρειαζόταν άμεση βοήθεια.

            Έκανα κίνηση προς το μέρος του, αλλά όπως είπα, είχα φτάσει στο μέγιστο των δυνατοτήτων μου. Δεν μπορούσα να σηκωθώ από το τραπεζάκι μου. Υπήρχε και κίνδυνος να μπερδέψουν τα λευκά χαρτιά μου και μετά άντε να τα βάλω στην σειρά.

           

            Ούτε να φωνάξω μπορούσα.

            Ως απέλπιδα προσπάθεια έστρεψα το βλέμμα μου προς τον κυρ Παντελή. Εκείνος όμως κοίταζε με ένα βλέμμα ικανοποίησης την Ταμειακή του Μηχανή. Δεν ήθελα και γω να του χαλάσω εκείνη την στιγμή…

            Στο νεκροταφείο του Αγ. Λουκά είδα προχθές τον τάφο του Θωμά του Εύφλεκτου. Δεν ήταν τόσο περίεργο που είχαν μια ειδική θήκη από μάρμαρο στην οποία είχαν τοποθετήσει το κινητό του. Το περίεργο ήταν που η καταραμένη οθόνη του ρόλαρε όλο και πιο γρήγορα...

          Σταυρουλάκης   Αρτεμ.   Κωνσταντίνος

Οικονομολόγος Ανωτάτης Βιομηχανικής Σχολής Θεσ/κης

Λογιστής-Φοροτεχνικός Α’ Τάξης  

E-mail : eurohania@yahoo.gr

Άρθρο υπ’ αρ. 301/ Κυριακή 28 Μάη 2017.

          Το καλύτερο δεν θα φτάσει ποτέ στον προορισμό του.

            Καθόμασταν στο παγκάκι και περιμέναμε για κάτι καλύτερο.

            Στην κυριολεξία καθόμασταν. Δεν κάναμε κάτι.

            Απλά περιμέναμε.. Τους άλλους….

            Να μας στείλουν εκείνοι τούτο το καλύτερο…

            Ε λοιπόν  - όπως ήταν αναπόφευκτο -, την μέρα που γέμισε η πλατεία καφετιά φύλλα αποφασίσαμε να αποδεχθούμε το μοιραίο. Ήταν βέβαιο σε εμάς  πως αυτό που περιμέναμε δεν θα φτάσει ποτέ στον προορισμό του.

            Να σας πω την αλήθεια εκείνη η στιγμή ήταν μια πραγματική στιγμή αμηχανίας. Δεν νιώθαμε πως έπρεπε να μάθουμε τον λόγο που τούτο το καλό δεν θα έρθει ποτέ σε μας. Που δεν θα φτάσει ούτε στον Γιώργη, ούτε στην Φανή μα ούτε και στον μικρό Γιαννάκη του Κωστή.  Εκείνη την στιγμή δεν είχε κανένα νόημα για μας αν εκείνο που περιμέναμε, αυτό το καλό ντε,  το ‘πνιξαν κάποιοι κατόπιν σχεδίου ή αν θέλετε κάποιος το σκούντηξε και εκείνο το άμοιρο έπεσε άθελα του στο βαθύ και ορμητικό ποτάμι..

            Εκείνη την στιγμή απλά ήμασταν στεναχωρημένοι.

           

            Αν δεν πιανόμασταν στα χέρια με τον Μπάμπη – επειδή τον κατηγόρησα πως περιμέναμε σε λάθος παγκάκι – ίσως σκεφτόμασταν μαζί να βρούμε μια λύση.

            Τώρα τι να κάνω μόνος μου;

          Σταυρουλάκης   Αρτεμ.   Κωνσταντίνος

Οικονομολόγος Ανωτάτης Βιομηχανικής Σχολής Θεσ/κης

Λογιστής-Φοροτεχνικός Α’ Τάξης  

E-mail : eurohania@yahoo.gr

Άρθρο υπ’ αρ. 300 [1] / Κυριακή 14 Μάη 2017.

---

[1] Επετειακό για μένα ετούτο το άρθρο ως το τριακοσιοστό. Για όποιον γράφει ξέρει πως τριακόσια γραπτά που δημοσιολογούν ίσως να είναι μια ολάκερη ζωή. Και αυτήν την χαρά (της ολάκερης ζωής)  μου την έδωσε όλα αυτά τα χρόνια η εφημερίδα «Χανιώτικα Νέα» και πώς λοιπόν να μην ευχαριστήσω, από τα βάθη της καρδιάς μου, όλους εκείνους τους συντελεστές της ύπαρξης της. Και μαζί να ευχαριστήσω και τους παλιούς και καθαρούς φίλους του Taxheaven.gr που φιλοξενούν και αυτοί τις ανησυχίες μου με πραγματική, αγάπη. Ναι, σας ευχαριστώ όλους…  Αυτό… 

Ο γερμανοτσολιάς και ο παλιομαδούρος.

            Θύμωσε και τον φώναξε γερμανοτσολιά και κείνος του απάντησε με μεγαλύτερο θυμό…Να δεις πως τον είπε… Α ναι. !! Παλιομαδούρο, τον είπε…  

            Απέναντι ο γέρος δεν καταλάβαινε τίποτα από τούτη την φασαρία  Έψαχνε να βρει φαγητό στον πράσινο κάδο.

           

            - Τα ξεπουλήσατε όλα γερμανοτσολιάδες !!

            - Βενεζουέλα θα τα κάνετε όλα παλιομαδούροι !!

            Ο γέρος τελικά δεν βρήκε φαγητό στον κάδο και πήρε κατεύθυνση προς τους οξύθυμους τύπους. Αυτοί σκιάχτηκαν και σταμάτησαν τον τσακωμό.  Είχε βάλει ρότα κατά πάνω τους.

            Παραξενευτήκαν που καθώς πλησίαζε κοίταζε συνεχώς τα παπούτσια τους. Ίσως του τράβηξαν την προσοχή που ήταν καλογυαλισμένα τα παπούτσια του γερμανοτσολιά. Ίσως όμως και επειδή ήταν χρωματιστά τα κορδόνια του παλιομαδούρο. Σαν πλησίασε πιο κοντά και έπεσε το φως από την κολώνα στα γυμνά πόδια του, τους  λύθηκε η απορία...

           

            Σήκωσε πρώτα το χέρι του σε στάση ικεσίας και μετά τα μάτια του σε στάση… Τι στάση να ήταν αυτή;  Δεν την γνώριζε ούτε ο γερμανοτσολιάς ούτε ο παλιομαδούρο. Δεν είχαν θητεύσει για να ξέρουν…

            Η κίνηση όμως ήταν ταυτόχρονη και από τους δύο.   Το χέρι στην τσέπη και βγάζει ο γερμανοτσολιάς 50 λεπτά και ο παλιομαδούρο ένα ευρώ.

            Καθάρισαν με την μία.

            Απομακρύνεται ο ξυπόλητος…

            Εκείνοι όμως έχασαν την όρεξη για φασαρία…

            Όμως ο Θυμός είναι ότι πιο βρώμικο συναίσθημα. Ο Σατανάς πρέπει να το ‘στειλε γιατί έπρεπε να ήσασταν εκεί φίλοι μου να δείτε πως αυτός κρύφτηκε μόλις ήρθε ο ξυπόλητος και  πως περίμενε, μόλις ο γέρος χαθεί στην γωνία του πέρα δρόμου, να εμφανιστεί  ξανά.

            Πολύ ύπουλο συναίσθημα σας λέω πως είναι τούτος ο θυμός. 

            Τρύπωσε από τα γυαλισμένα παπούτσια, θέριεψε κι έφτασε ίσα με το μυαλό του. Τρύπωσε από τα πολύχρωμα κορδόνια,  θέριεψε κι έφτασε ίσα με την καρδιά του.

            Κι έτσι αποφάσισαν, οι παλιοί φίλοι, να μην ξαναμιλήσουν μεταξύ τους.

            Μήτε να ξαναβγούν από τα σπίτι τους γιατί ο κόσμος δεν είναι σαν κι αυτούς και δεν τους καταλαβαίνει.

            Θα σας έγραφα κι άλλα μα κλείνω βιαστικά την γραφή ετούτη γιατί βλέπω κι απομακρύνεται  ο γέρος από δίπλα μου…

          Σταυρουλάκης   Αρτεμ.   Κωνσταντίνος

Οικονομολόγος Ανωτάτης Βιομηχανικής Σχολής Θεσ/κης

Λογιστής-Φοροτεχνικός Α’ Τάξης  

E-mail : eurohania@yahoo.gr

Άρθρο υπ’ αρ. 299/ Κυριακή 23 Απριλίου 2017.

Δημοσιεύσεις σε:
1]  Χανιώτικα Νέα: http://www.haniotika-nea.gr/o-germanotsolias-ke-o-paliomadouros/
2]  Taxheaven.gr: https://www.taxheaven.gr/news/news/view/id/34642

Διασχίζοντας τα Καυδιανά δίκρανα[1]

            «Στον κόσμο των παιδιών τίποτα δεν γίνεται με μεγαλύτερη ακρίβεια αντιληπτό και αισθητό, όσο η αδικία» έλεγε ο Πιπ, ο  ήρωας του μυθιστορήματος «Μεγάλες Προσδοκίες» του Κάρολου Ντίκενς.

             «Όμως και οι ενήλικοι έχουν εξίσου οξυμένη αντίληψη της κατάφωρης αδικίας»[2], συμπληρώνει ο Οικονομολόγος Amartya Sen[3].

            Όλοι λοιπόν, μικροί - μεγάλοι, έχουν την απόλυτη αίσθηση της αδικίας σε ανεπτυγμένο μάλιστα, βαθμό. Τι κρίμα όμως, τούτο το φυσικό πλεονέκτημα, να μην έχει  το αναμενόμενο αντίκρισμα, αφήνοντας έτσι την αδικία να ζει και να βασιλεύει σε τούτον εδώ τον κόσμο.

            Το να παρατηρείς την αδικία, έχοντας και το προαναφερόμενο ένστικτο, είναι μια εύκολη πράξη. Ο Πιπ στο τέλος του προαναφερόμενου μυθιστορήματος του Ντίκενς, ανοίγει τα παράθυρα και αναγκάζει την αγαπημένη του Εστέλλα να δει την αδικία στην σήψη και την παρακμή που υπήρχε παντού.

            Η παρατήρηση όμως της αδικίας, από μόνη της,  βεβαίως και δεν είναι αρκετή για να οδηγήσει σε αντίδραση. Η ευαισθητοποίηση δεν προκύπτει από την συνειδητοποίηση ότι ο κόσμος είναι άδικος, μα από το γεγονός ότι κάποιες κατάφορες αδικίες είναι πρόδηλα επανορθώσιμες και μπορούν να εξαληφθούν. Αυτό σημαίνει ότι αν δεν δει μπροστά του,  ο παρατηρητής της αδικίας, μια λύση πρόδηλη, τέτοια που να ακυρώσει μια αδικία, δεν μπορεί να κινητοποιηθεί  και συνεπώς συνεχίζει παθητικά να παρατηρεί.

            Στο σημείο αυτό του σκεπτικού ετούτου, παρουσιάζεται η ευθύνη των επιστημόνων/σπουδαγμένων όπου η γνώση τους στα πεδία της αδικίας (οικονομικά, νομικά, τεχνικά, πολιτικά κ.τ.λ.)  θα μπορούσε να δώσει εκείνες τις λύσεις, τις  πρόδηλες. Και αν αυτές δινόταν, μετά,  δεν θα ήταν αναγκαίο να συνεχίσουν την προσπάθεια τους για την διόρθωση της αδικίας. Οποιοσδήποτε πολίτης θα αναλάμβανε – ως πολιτικός πλέον – να μετακινηθεί από την παρατήρηση της αδικίας στην ανάληψη δράσης για την  ολική εξάλειψη ή της δυνητική μείωσης της αδικίας εκείνης.

            Η λύση η πρόδηλη λοιπόν το ζητούμενο.

            Τα άλλα έρχονται μόνα τους.

           

            Και αν εσείς, αγαπητοί μου αναγνώστες δεν βλέπετε κανέναν περιορισμό της αδικίας τότε πολύ απλά δεν παρουσιάζονται λύσεις πρόδηλες. Και αυτοί που δεν τις παρουσιάζουν είναι οι επιστήμονες, οι σπουδαγμένοι. Κι αν ίσως βλέπετε την αδικία ν’ αυξάνεται τότε, εκείνοι, όχι μόνον δεν προσφέρουν λύσεις μα αντίθετα τεχνηέντως περιπλέκουν τα προβλήματα.

            Τούτοι είναι οι πρώτοι υπαίτιοι.

            Τούτοι είναι που, είτε σιωπούν, είτε περιπλέκουν.

            Τούτοι είναι που τους έστειλαν οι γονείς τους να μάθουν γράμματα για να γίνουν άνθρωποι και κείνοι, μπερδεύτηκαν στον δρόμο και τελικά έγιναν πλούσιοι.

            Τούτοι φίλοι μου αναγνώστες, είναι αυτοί που συντηρούν την αδικία, που εγκλωβίζουν τους πολίτες στην παθητική παρατήρηση της, αναγκάζοντας τους να ταπεινώνονται αδιαλείπτως, αποδεχόμενοι εξευτελιστικούς όρους…

           

          Σταυρουλάκης   Αρτεμ.   Κωνσταντίνος

Οικονομολόγος Ανωτάτης Βιομηχανικής Σχολής Θεσ/κης

Λογιστής-Φοροτεχνικός Α’ Τάξης  

E-mail : eurohania@yahoo.gr

Άρθρο υπ’ αρ. 298/ Κυριακή 9 Απριλίου 2017.

---

            [1] Τα Καυδιανά δίκρανα είναι μια στενωπός ανάμεσα στις απόκρημνες πλαγιές δυο ορέων των Απεννίνων της Ιταλίας, από την οποία περνούσε η Αππία Οδός. Εκεί το 321 π.Χ.  ο ρωμαϊκός στρατός ηττήθηκε κατά κράτος από τους Σαμνίτες, οι οποίοι ανάγκασαν τους νικημένους Ρωμαίους να περάσουν κάτω από έναν ταπεινωτικό ζυγό. Τον ζυγό αυτό σχημάτισαν τρία δόρατα σε σχήμα δίκρανου,  τα δύο μπηγμένα κάθετα στο έδαφος και το τρίτο πάνω τους σε σχήμα Π. Εν ολίγοις η έκφραση αυτή αναφέρεται σε αυτούς που ταπεινώνονται αποδεχόμενοι εξευτελιστικούς όρους… https://goo.gl/PcrUKa

            [2] Αμάρτυα Σεν «Η ιδέα της δικαιοσύνης»  Εκδόσεις Πόλις 2015 (Μετάφραση: Γιώργος Χρηστίδης)

       [3] Ο Αμάρτυα Σεν γεννήθηκε το 1933 στην Δυτική Βεγγάλη της Ινδίας. Διδάκτωρ Οικονομικών και Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Καίμπριτζ,  Χάρβαρντ και στο London School of Economics. Το 1998 τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Οικονομίας για ένα θέμα που δεν αφορά το σύνολο των σύγχρονων πολιτικών:  Την εφαρμογή της ηθικής και την δικαιοσύνης στην Οικονομία.

Αν δεν τον έβρισκε το κακό….

            Χρόνια τώρα άφηνε τον εαυτό του εκτεθειμένο στα ραδιενεργά απόβλητα  της σύγχρονης εποχής. Τα περνούσε για αντηλιακό ο άμοιρος και πασάλειβε όλο του κορμί.  Κοίταζε συχνά τις οδηγίες μα ποτέ δεν διαπίστωσε σε αυτές κάτι το επιλήψιμο.  Ήξερε, – από πού αλήθεια το ήξερε; - πως πρέπει  να προστατευθεί, - από που αλήθεια να προστατευθεί;-  και τα πασαλειβόταν καθημερινά..

           

            Κάποιοι, εκ των υστέρων βέβαια,  λένε πως η ατυχία του έγκειται στην μανία του να ακολουθεί πιστά εκείνες τις οδηγίες..

            Βάση αυτών, για παράδειγμα, δεν παρακολουθούσε την τηλεόραση για ενημερωθεί αλλά άφηνε να τον παρακολουθεί η τηλεόραση για τον ενημερώσει. Δεν διάβαζε βιβλία για να καταλάβει, επειδή στις οδηγίες έγραφε πως πρέπει να έχουν εικόνες. Αν δεν έχουν εικόνες δεν μπορείς να καταλάβεις, έγραφαν.

            Έξυπνο.

            Πολύ έξυπνο.

            Γι’ αυτό λένε πως κατέληξε στα περιοδικά και τις φυλλάδες που’ χαν πολλές τέτοιες έγχρωμες εικόνες.

            Μετέπειτα στο διαδίκτυο βρήκε τον επίγειο παράδεισο του...

           

            Ναι ο καημένος.

            Για να πούμε όμως την αλήθεια  στην αρχή, η ζωή του δεν ήταν δα και κόλαση. Και τις βόλτες τις έκανε, και να τα χαμόγελα και να η ξεγνοιασιά. Ελάχιστα τα προβλήματα.

            Εκεί στο τέλος, έχει συμβεί το κακό.

            Ατυχία θα πεις γιατί ήταν καλό παιδί και δεν του άξιζαν τόσα προβλήματα.

            Πάντως αυτό που τον είχε πειράξει ήταν πως έβρισκε τόσες πληροφορίες για τα προβλήματα του, μα καμία δεν του έδιδε την λύση. Δηλαδή αυτό δεν μπορούσε να το καταλάβει καθόλου και γινόταν έξω φρενών..

             Έψαχνε από δω, έψαχνε από κει, τίποτα…

            Εκεί για πρώτη φορά κατάλαβε πως οι οδηγίες που διάβαζε σ΄ όλη του τη ζωή, είχαν λάθη.

            Πολλά λάθη..

            Έπρεπε να είστε εκεί να τον δείτε.  Γύρισε το μάτι του…. Μάλλον ευτυχώς που δεν ήσασταν εκεί.

            Από κείνη την μέρα όλοι πιστεύαμε πως, αν δεν τον έβρισκε το μεγάλο κακό,  θα την άλλαζε όλη του τη ζωή. Κάθε βράδυ αφιέρωνε απίστευτες ώρες και έγραφε νέες οδηγίες. Τις δικές του οδηγίες.

            Αν δεν τον έβρισκε το κακό, θα την άλλαζε τη ζωή του…

            Ναι ο καημένος…

          Σταυρουλάκης   Αρτεμ.   Κωνσταντίνος

Οικονομολόγος Ανωτάτης Βιομηχανικής Σχολής Θεσ/κης

Λογιστής-Φοροτεχνικός Α’ Τάξης  

E-mail : eurohania@yahoo.gr

Άρθρο υπ’ αρ. 297/ Κυριακή 2 Απριλίου 2017.

Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας.

            Η δύναμη των ανθρώπων να αντιστέκονται σε κείνα τα χρόνια, ανείπωτη. Η περιγραφή της από τον Τάσο Λειβαδίτη ανεπανάληπτη. Αν τούτη, συγκριθεί με την σύγχρονη στάση των πολιτών, διαφαίνεται καθαρά το μέγεθος της ζημιάς... Δεν έχει κανένα νόημα τα γεγονότα - στα οποία αναφέρεται ο ποιητής - ως γεγονότα,  ούτε ποιοι ήταν οι μεν και οι δε, μα ούτε κι αν τότε ήταν όπλα ή  τώρα είναι τράπεζες.  Νόημα έχει η γενική αντίδραση του ανθρώπου, με οποιονδήποτε τρόπο σε οτιδήποτε άδικο. Μια αντίδραση η οποία  - αργά η γρήγορα -, θα εμφανισθεί ως η ανάνηψη μιας αιώνιας ανάγκης  που βρισκόταν σε λανθάνουσα κατάσταση (ύπνωση).

            Η επιλογή σημείων από την ποιητικό έργο «Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας[1]»  του Τάσου Λειβαδίτη[2], δεν θα μπορούσε να μην είναι επίπονη. Πως αλλιώς  αφού επιχειρείται η παρουσίαση μιας θάλασσας στα όρια κάποιας λίμνης..[3]:

            Η δύναμη των ανθρώπων γεννιέται από την αγάπη «σ΄ αυτήν» μα και «στο κόσμο όλον»:

            «Νύχτωνε γρήγορα.. Το βήμα της περιπόλου έπαιρνε την σιωπή από τον δρόμο κι από τον κόσμο τη ζεστασιά. Χτυπούσε η πόρτα την νύχτα. Ο αγέρας θ’ ναι. Χιλιάδες άνθρωποι πεθαίνουν έξω από την πόρτα μας. Κοίταξε να δεις πως ρήμαξε η γειτονιά μας   αγαπημένη μου. Ο άνεμος μπαινοβγαίνει μες τις χαραμάδες των σπιτιών. Που πήγαν τόσοι γείτονες μας, χωρίς να μας χαιρετήσουν αφήνοντας μισοασβεστωμένο το πεζούλι τους; Έτσι να στρίψει κανείς τη γωνία και δεν τον ξαναβλέπουμε. Λέγαμε καλημέρα κι έπεφτε άξαφνα το βράδυ.

            Ο ξανθός ομπρελάς που τραγουδούσε τα πρωϊνά ντουφεκίστηκε..  Κι ο περιπτεράς που μας άπλωνε τα ρέστα ντουφεκίστηκε… Και το παιδί που μας ζύγιζε τα κάρβουνα ντουφεκίστηκε. Σε όλους τους τοίχους απόψε τουφεκίζεται η ζωή.

            Αγαπημένη μου, δεν μπορούσα πια να σ’ αγαπώ όπως άλλοτε.. Κλείναμε το παράθυρο και κρυώναμε πιο πολύ και καθώς γύριζα να δω τα μάτια σου έβλεπα τα μάτια της γειτόνισσας που της σκότωσαν τέσσερα παιδιά…Κι όταν θέλαμε να μιλήσουμε σωπαίναμε ξαφνικά.. Πώς να ζεστάνει η κουβέρτα μας με τόση παγωνιά; 

            Τι θ’ απογίνουμε αγαπημένη μου; Χιλιάδες βήματα κατηφορίζουν στους δρόμους. Πως θα ζήσω μακριά σου;.. Μα όσο πάει μεγαλώνει αυτός ο θόρυβος. Αγαπημένη μου οι άνθρωποι ρίχνουν βιαστικά στον μπόγο τους  όλο το σπιτικό τους, γιατί όλο το σπιτικό τους δεν είναι παρά λίγο ψωμί, ένα ενθύμιο κι αγάπη τους για την ζωή.

            Ύστερα μένουμε εμείς. Που μένουμε; Γιατί μένουμε; Μα απόψε, σ’ όλες τις γωνιές μας περιμένουν οι άνθρωποι.. Δώσε μου μια στιγμή το στόμα σου κι ετοίμασε το  μπόγο μου Μαρία…

            Ήταν σαν να είχε πεθάνει και η τελευταία ανάμνηση πάνω στη γη. Βράδιαζε σε όλο το στρατόπεδο. Όλο και πλησίαζε του σκοπού το βήμα. Θέλαμε να θυμηθούμε μα είχαμε πολλούς νεκρούς να θάψουμε. Ύστερα τελείωνε η αγγαρεία και χτυπούσε το σιωπητήριο. Και τότε άρχιζαν τα κλεφτοφάναρα, τ’ αυτόματα, οι κραυγές… Άρχιζε ο φόβος. Έλεγες πως θα πέθαινες.

            Όταν όμως ένιωσες ξαφνικά ένα χέρι να ψαχουλεύει στο σκοτάδι και να σφίγγει το δικό σου χέρι, τότε ήταν σαν να είχε ξαναγεννηθεί η πρώτη ελπίδα πάνω στην γη.

            Εμείς κουβαλάμε μεγάλες πέτρες απ’ το βουνό και ξαφνιαζόμαστε που τα χέρια μας γίναν γερά σαν χοντρές αρβύλες. Ο Ηλίας λέει « Εγώ θα βρω τον τρόπο να παίζω φυσαρμόνικα κι ας μου έχουν κόψει και τα δύο  μου χέρια…»

            Κι έτσι κάθε βράδυ η λάμπα έσβηνε την μέρα μας.

            Κάθε που παίρνουν έναν δικό μας, εμείς του ετοιμάζαμε τα ρούχα και του δίναμε το χέρι μας.  Ύστερα βάζαμε στην άκρη την καραβάνα του. Νυχτώνει. Γρήγορα πληθαίνουν οι άδειες καραβάνες στην γωνία…

            Ο Θωμάς είχε έναν καφετί σκούφο και μας τον φέρανε πληγωμένο την ώρα που βράδιαζε, την ώρα που η μάνα του θ’ ανάβει το λύχνο… Τον είχαν μέρες βασανίσει. Καθώς του βγάλαμε τις αρβύλες ήταν γεμάτες αίμα. Τότε πήρε να βρέχει και νιώσαμε πως θα πέθαινε. Εκείνος γύρισε και μας κοίταξε. Έναν – έναν.  Στο καλό Θωμά, κι αυτό που μας είπαν τα μάτια σου, στ ‘ ορκιζόμαστε Θωμά…

            Και ξαφνικά, στα μάτια του Θωμά που έφευγε, τόσο απλά ξανάβρισκα τα μάτια σου, αγαπημένη μου. Μπορούσα πια και σε εύρισκα παντού. Άναβα την λάμπα και σ’ έβρισκα, άπλωνα να σφίξω ένα χέρι, εύρισκα το χέρι σου, έσκυβα ν’ ακούσω μια φωνή και άκουγα τη φωνή σου. Οι άνθρωποι που μας  χώρισαν, οι ίδιοι τώρα σε ξανάδιναν σε μένα !!!

            Θυμάσαι αγαπημένη μου τότε που έσπασαν την πόρτα μας; Έπρεπε να χωρίσουμε Μαρία..

            Ναι αγαπημένη μου, εμείς για αυτά τα λίγα κι απλά πράγματα πολεμάμε, για να μπορούμε να έχουμε μια πόρτα, ένα άστρο, ένα σκαμνί, ένα χαρούμενο δρόμο το πρωί, ένα ήρεμο όνειρο το βράδυ, που να μην μας το λερώνουν..

            Όμως αυτοί σπάνε τις πόρτες μας.

            Μας φοβούνται και μας σκοτώνουν.  Φοβούνται τον ουρανό που κοιτάζουμε. Μας φοβούνται αγάπη μου και όταν μας σκοτώνουν, νεκρούς, μας φοβούνται πιο πολύ.

            Αντίο λοιπόν αντίο.

            Για ν’ ναι πάντοτε μάτια σου γελαστά, αντίο.

            Κι όταν πεθάνουμε αγαπημένη μου, εμείς δεν θα πεθάνουμε. Αφού οι άνθρωποι θα κοιτάξουν το ίδιο αστέρι που κοιτάξαμε, αφού τραγουδήσουν το τραγούδι που αγαπήσαμε, αφού θ’ ανασαίνουν  σ’ έναν κόσμο που εγώ και συ τον ονειρευτήκαμε, ε τότε αγαπημένη, θ’ μαστε πιο ζωντανοί από κάθε άλλη φορά..

            Αφού κάθε στιγμή οι άνθρωποι θα μας βρίσκουν στο ήρεμο ψωμί, στα δίκαια χέρια, στην αιώνια ελπίδα, πως θα μπορούσαμε αγαπημένη μου να έχουμε πεθάνει…Πως; »

          Σταυρουλάκης   Αρτεμ.   Κωνσταντίνος

Οικονομολόγος Ανωτάτης Βιομηχανικής Σχολής Θεσ/κης

Λογιστής-Φοροτεχνικός Α’ Τάξης  

E-mail : eurohania@yahoo.gr

Άρθρο υπ’ αρ. 296/ Κυριακή 26 Μαρτίου  2017.

---

[1] «Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας», εκδόσεις Κέδρος 1952 και Άπαντα Τάσου Λειβαδίτη εκδόσεις Μετρονόμος (2015)

[2] Τάσος Λειβαδίτης (1922-1988) σημαντικός έλληνας ποιητής ο οποίος γεννήθηκε και πέθανε στην Αθήνα έχοντας καταγωγή από την Κοντοβάζαινα Αρκαδίας.

[3]  Στις 16/10/2016 είχε παρουσιαστεί στα Χανιώτικα Νέα και στο Taxheaven.gr, κατά όμοιο  τρόπο, η ποίηση του Λειβαδίτη από το  «Μάχη στην άκρη της νύχτας» (επίσης 1952) 

Αδιέξοδα με διέξοδο.

            Και μετά από τούτα και τ’ άλλα, οι πολίτες φτάνουν στο αδιέξοδο σημείο. Έντρομοι συνειδητοποιούν πως δεν μπορούν να βρουν φυσιολογικά[1] κορόιδα[2] για να τους εκπροσωπούν. Στην πιάτσα τριγυρνούν μόνο «χαμένα κορμιά»[3] που εφόσον είναι που είναι «χαμένα»,  γιατί να μην προσφερθούν  να  γίνουν και εκπρόσωποι των πολιτών;   Προσφερόμενοι άλλοι, για τούτη την θέση, δεν υπάρχουν.

            Αυτό κι αν είναι αδιέξοδο !!! 

            Με αυτές λοιπόν τις συνθήκες, οι πολίτες θ’ αναγκαστούν – θέλουν δεν θέλουν - να εργαστούν για τους άλλους. Θ’ αναγκαστούν να γίνουν ενεργοί πολίτες.

            Είναι ακριβώς όπως και στην μικροοικονομία μας:     Όσο στην μικρή την επιχείρησή μας είναι κάποιος ή κάποιοι, που τρέχουν για πάρτη μας, όλα είναι καλά [4].  Σαν αποδειχθούν όμως – αυτοί που τρέχουν – πως είναι πλέον ανίκανοι να προσφέρουν και ταυτόχρονα δεν μπορούν να βρεθούν αντικαταστάτες για αυτούς, τι κάνουν τ’ αφεντικά;   Μα πολύ απλά  - θέλουν δεν θέλουν – αναγκάζονται ν’ ανασκουμπώσουν τα μανίκια τους και να δουλέψουν ξανά.....

             Έτσι και στην διαχείριση τούτης εδώ της Χώρας...

             Οι πολίτες είχαν βάλει κάποιους ως εκπρόσωπους και «έτρεχαν» για το καλό τους μα τώρα που αποδείχθηκαν οι εκπρόσωποί τους ανίκανοι[5]  θα αναγκαστούν να αναλάβουν ενεργό ρόλο.

            Και πως θα γίνει αυτό; Μα μέσα από κινήματα, πρωτοβουλίες, ομάδες ή ότι άλλο φαντασθείτε.

            Και καλά,  θα ρωτήσετε, με κινήματα, πρωτοβουλίες και ομάδες θα κυβερνάται ο τόπος; Μα όχι βέβαια !!  Οι ομάδες αυτές των πολιτών, μέσα από τις προσπάθειες τους, θα γεννήσουν ηγέτες και πιθανότατα, οι ίδιες αυτές οι ομάδες, θα μετεξελιχτούν σε πολιτικούς σχηματισμούς που, γιατί όχι,  θα κυβερνήσουν μελλοντικά την πολύπαθη αυτή  Χώρα. 

            Ε τώρα, και σεις που στο καλό θυμηθήκατε πως ένα τέτοιο παράδειγμα είναι και το κίνημα του Πολυτεχνείου. Γέννησε και αυτό  πολιτικούς και κυβερνήσεις για δώσουν κάτι καλό στις επόμενες γενεές. Είναι βέβαιο πως κατάφεραν να διώξουν εκείνο το Κακό μα το ερώτημα παραμένει. Τι καλό έφεραν μετά;

            Κι όμως ετούτη εδώ την στιγμή δεν έχουν ενδιαφέρον τέτοια ερωτήματα.

            Ενδιαφέρον πλέον είναι μόνον  η γέννηση του Νέου,  του Δημοκρατικού Νέου. Ενδιαφέρον είναι η διέξοδος που μπορεί να δοθεί από αυτό το Νέο απλά και μόνο επειδή είμαι (και είμαι σίγουρος πως και εσείς είστε) πως όλοι έχουν βεβαιωθεί πως το Παλιό χρεοκόπησε..

            Και γεννητούρια μπορούμε να έχουμε μόνο από δημοκρατικά κινήματα, πρωτοβουλίες ή  ομάδες πολιτών.

            Τ’ άλλα, φίλοι μου αναγνώστες, θα τα βρούμε θέλει στο δρόμο…

          Σταυρουλάκης   Αρτεμ.   Κωνσταντίνος

Οικονομολόγος Ανωτάτης Βιομηχανικής Σχολής Θεσ/κης

Λογιστής-Φοροτεχνικός Α’ Τάξης  

E-mail : eurohania@yahoo.gr

Άρθρο υπ’ αρ. 295/ Κυριακή 19 Μαρτίου  2017.

---

[1] Φυσιολογικοί είναι αυτοί που αναλαμβάνουν να εκπροσωπούν σε περιόδους που δεν υπάρχουν σοβαρά προβλήματα κοινωνικής, στρατιωτικής ή οικονομικής κρίσης.

[2] Ο χαρακτηρισμός «κορόιδα» πηγάζει  από την εκ βαθέων ανάλυση της σκέψης των πολιτών !! Άλλο το θέμα αν εκ των υστέρων, κορόιδα καταλήγουν να γίνονται οι ίδιοι οι πολίτες….

[3] Δέχομαι την θεωρία των εξαιρέσεων στους κανόνες. Μην φωνασκείτε.

[4] Υπενθυμίζω δεν έχουμε κομμουνισμό.

[5] Τώρα (κυβερνήσεις της περιόδου κρίσης)  αποδείχθηκαν ανίκανοι, δεν σημαίνει όμως ότι δεν ήσαν και πριν ανίκανοι. Απλά δεν είχαν αποδειχθεί ως ανίκανοι.