Βράδια κάνω στο μπαλκόνι μου επανάσταση...

Παπαδοπαίδι και μοναχοπαίδι.

Στο μυαλό του ερχόταν συνέχεια η αγαθή εικόνα του ηλικιωμένου  πατέρα του,   να  τον παρακινεί  ν’ αλλάξει τον κόσμο! Άκου ν’ αλλάξει τον κόσμο !!

Μα ο Στρατής ήταν παιδί..

Δεν  μπορούσε να καταλάβει την λογική μιας υπερβολής…

Η αλήθεια είναι πως ακόμα και τον καιρό που ήταν φοιτητής της Φιλοσοφικής, η κουβέντα του πατέρα του τριγύριζε στο μυαλό του κάθε ξημέρωμα που έγερνε στο στρώμα. Τον είχε πάρει σοβαρά ετούτο τον προβληματισμό και σκεφτόταν πραγματικά ν’ αλλάξει τον κόσμο.  Μα για να ξέρουμε και τι λέμε, μπορεί να πέρασαν τα χρόνια αλλά ο Στρατής είχε την ίδια αγαθοσύνη μ’ αυτήν που είχε και στην παιδική του ηλικία.

 Ίδιος κι απαράλλακτος.

Δηλαδή πως αλλιώς να εξηγηθεί η απόφασή που πήρε ξαφνικά εκείνο το καλοκαίρι;

Είναι φυσιολογικό θαρρείς να μετατρέψει το μπαλκόνι του στον 3ο όροφο σε εξώστη διαγγελμάτων ;;  Μα βάλε το χέρι στην καρδιά και πες μου να χαρείς ! Το θαρρείς φυσιολογικό ετούτο;

  Έβαλε μεγάφωνα  δεξιά και αριστερά και έβαψε καλαίσθητα τον χώρο. Μέχρι και έδρανο είχε κάνει στην γωνία με μικρόφωνο και  με ράφια για να τοποθετεί τα έγγραφα που διάβαζε !

Κάθε που βράδιαζε αφιέρωνε, μπορεί και μία ώρα,- πρόσεχε λέει να μην ενοχλεί και  πολύ ο αθεόφοβος – και διάβαζε κείμενα ιστορίας με αναφορές στην κακοτυχία του ελληνικού λαού, σε ιστορικά σημεία που σημάδεψαν τον τόπο και κατέληγε πάντα στα ψεύτικα τα λόγια που στο μυαλό του τριγύριζαν.

Η αρχή ήταν δύσκολη.

Ο κόσμος κουρασμένος όπως ήταν τον .. «στόλιζε».

Όμως του Στρατή έδιναν δύναμη η γιαγιά και ο παππούς της απέναντι πολυκατοικίας          που αδιαλείπτως έβγαιναν στο μπαλκόνι τους με τις πλαστικές  καρέκλες για να τον ακούσουν. Από ένα σημείο και μετά μέχρι και τον καφέ τους έφερναν για να το πιούν  ακούγοντας τις ομιλίες του Στρατή !  

Η αλήθεια είναι ότι ο ακάλυπτος  που έβλεπε από το μπαλκόνι του, ήταν απίστευτα  βολικός μια που περιτριγυριζόταν από τις οικοδομές  ολοκλήρου του τετραγώνου των οδών Θερμοπυλών, Υγείας, Αρκαδίου και Παπακυριαζή. Δηλαδή μπαλκόνια  αμέτρητα άκουγαν καθημερινά το .. «καημένο το παιδί», να λέει τον πόνο του…

«Πες τα Χαράλαμπεεε !!»  του φώναζαν μ’ αυτός δεν σταματούσε την ομιλία του. Μονάχα στο τέλος φώναζε «Στρατή με λένε..»

Την ιστορία αυτή μου την είπε ο παππούς μου, ο εγγονός του ηλικιωμένου ζευγαριού που άκουγε τον Στρατή από το απέναντι μπαλκόνι, όταν τον ρώτησα γιατί μετονόμασαν προχτές την οδό Αρκαδίου σε οδό «Στρατή Χαραμπά».

Είχε παρακινήσει, λέει, την μισή Αθήνα να φωνάζει από το μπαλκόνι  για το δίκιο της.  Την μέρα που τον συλλάβανε, την ίδια μέρα έπεσε και η κυβέρνηση.

Υ.Γ. Πεζό γεννημένο από τους στίχους του φίλου Κίμωνα Δανά: (https://www.facebook.com/kim.das.73/videos/vb.100000663966092/198870463478418/?type=2&theater)

          Σταυρουλάκης   Αρτεμ.   Κωνσταντίνος

Οικονομολόγος Ανωτάτης Βιομηχανικής Σχολής Θεσ/κης

Λογιστής-Φοροτεχνικός Α’ Τάξης  

E-mail : eurohania@yahoo.gr

Άρθρο υπ’ αρ. 303/ Κυριακή 22 Οκτώβρη 2017.

Το νου σας σε κείνον που φωνάζει..

            Περίμενε στους κρύους ανεμοδαρμένους διαδρόμους του Νοσοκομείου έξι ώρες και 12 λεπτά.

            Ανοιχτά παράθυρα.

            Όταν τον  εξέτασε  ο κ. Σκλάβος του είπε  πως είναι πολύ επικίνδυνη η βρογχίτιδα και να προσέχει.

           

            Κατέβηκε στον από κάτω όροφο της Δημόσιας Υπηρεσίας και μετά πήγε στον από πάνω όροφο. Προσκόμισε όμως επιτυχώς, το χαρτί που χρειαζόταν ο κ. Σκλάβος του μεσιακού ορόφου..

           

            Μαζί με την οικογένεια του παρακολουθούσε τηλεόραση και απόκτησε διόραση. Η αλήθεια είναι πως ο τηλεοπτικός σχεδιασμός του Διευθυντή Προγράμματος  κ Σκλάβου, τον είχε αδιαλείπτως ενημερωμένο.

           

            Πήγε στον λογιστή τον κ Σκλάβο και του είπε ακριβώς τι πρέπει να κάνει. Εξάλλου και αυτός σκέφτηκε πως τους φόρους του πρέπει να τους αποδώσει στον εκπρόσωπο του Κράτους τον κ Σκλάβο.  Ναι, δεν φτάνουν για το παιδί αλλά αυτοί ξέρουν τι κάνουν. Τα πλεονάσματα σημαίνουν καλή διαχείριση. Αυτό δεν σημαίνει;  Πως λοιπόν να κάνουν λάθος αυτοί που κάνουν συνετή διαχείριση; 

            Αυτά είπε και το βράδυ στο παιδί για να σκάσει.

           

            Πήγαινε βόλτα στο λιμάνι με την οικογένεια του να τους δείξει την ιστορία της πόλης μα τον εμπόδιζαν οι τέντες του κ Σκλάβου. Εξήγησε πως οι τέντες προστατεύουν τα μνημεία το καλοκαίρι από τον ήλιο και τον χειμώνα από την βροχή και καλύτερα να μην τα βλέπουν αυτοί ώστε να μπορούν τα βλέπουν οι επόμενες γενιές !!.

            Είδατε διορατικός που είναι ο Παντελής;

            Είπαμε…

            Από την τηλεόραση απέκτησε την διόραση…

            Όλα λοιπόν πήγαιναν καλά..

            Καθημερινά επαναλάμβανε το πρόγραμμα και πάντα έκανε την όμορφη βόλτα του..

           

            Τα πράγματα έχασαν την ισορροπία τους ένα φθινοπωρινό απόγεμα Σαββάτου.

            Περπατούσε με τον γιο του στην Νταλιάνη και για μια στιγμή κάποιος τον φώναξε από μακριά.. Σκλάβο !!

            Άκου Σκλάβο !!

            Και δεν φτάνει αυτό, τον ξαναφώναξε πάλι Σκλάβο !!

            Γύρισε να τον δει μα κείνος έτρεχε βολίδα και χάθηκε στα στενά της Σπλάντζιας..

            Θύμωσε ο Παντελής όσο δεν φαντάζεστε…

            Θύμωσε γιατί τον πρόσβαλε μπροστά στο παιδί. Και που να πάρει το παιδί τον κοίταζε κατάματα όχι με απορία αλλά με βλέμμα που ζητούσε και απολογία !

            - Πάμε στο σπίτι !

            Με γρήγορα βήματα ανηφορίζουν την Δασκαλογιάννη με τα βλέμματα στις πλάκες του πεζοδρομίου.

            Από τα νεύρα του ο Παντελής  επιταχύνει και σχεδόν βολοσέρνει το παιδί.

            Ξαφνικά όμως σταματά σαν να τον χτύπησε κεραυνός.

            Σηκώνει το κεφάλι ψηλά, αφήνει από το χέρι το παιδί και πιάνει τα μαλλιά του…

            Τώρα μόλις συνειδητοποίησε πως όσους γνώριζε, είχαν όλοι το ίδιο επώνυμο…

          Σταυρουλάκης   Αρτεμ.   Κωνσταντίνος

Οικονομολόγος Ανωτάτης Βιομηχανικής Σχολής Θεσ/κης

Λογιστής-Φοροτεχνικός Α’ Τάξης  

E-mail : eurohania@yahoo.gr

Άρθρο υπ’ αρ. 302/ Κυριακή 15 Οκτώβρη 2017.

Θωμάς ο εύφλεκτος.

            Δύο πελάτες είχε όλους κι όλους το μαγαζί του κυρ Παντελή κι αυτό επέτεινε την κατήφεια του.

             Και χθες, μα και προχθές, τα ίδια χάλια.

             Έπρεπε λέει, να είναι και ευχάριστος στους πελάτες του… Μα που να βρει ο καημένος  το κουράγιο με τούτην εδώ  την κατάσταση…

            Ο ίδιος μου είχε εκμυστηρευθεί πως κάνει προσπάθειες να σκεφτεί κάτι ευχάριστο.  Η μοναδική όμως σκέψη που του έφερνε μια - ας πούμε -  ψυχολογική ανάταση, ήταν αυτή που φανταζόταν τον εαυτό του ως Θωρ όπου με το πανίσχυρο σφυρί έκανε χίλια κομμάτια την Ταμειακή του Μηχανή. Το άσχημο ήταν πως λίγη ώρα μετά που την έκανε θρύψαλα,  τον ξανάπιανε και πάλι η κατήφεια.  Πόσες φορές να φανταστεί ότι διαλύει αυτήν την καταραμένη την ταμειακή μηχανή…

            Άλλο πάλι και τούτο σκέφτηκα…

            Καθόμουν ως συνήθως στο γωνιακό τραπέζι και είχα απλώσει τα χαρτιά μου. Λευκές σελίδες φωτοτυπικού ήταν σε Α4 μέγεθος. Δεν τις κοίταζα όμως. Θα τις διάβαζα αργότερα. Ξεκούραζα το πρόσωπο μου στις χούφτες μου αλλά έπρεπε κάποια στιγμή να πάρω και λίγες ανάσες. Σήκωνα λοιπόν το κεφάλι μου και παρατηρούσα τον κόσμο στο απέναντι πεζοδρόμιο που βιαζόταν να προλάβει το αύριο.

             Ένιωθα και εγώ, όπως κι ο Παντελής, πως  είχα φτάσει στο μέγιστο των δυνατοτήτων μου.

            Ο Θωμάς, ο άλλος πελάτης, σε αντίθεση με εμάς, δεν είχε κανένα συναίσθημα σχεδιασμένο στο πρόσωπό του. Απλά είχε γείρει πάνω στο κινητό του και ρόλαρε με μεγάλη ταχύτητα τα δεδομένα. Τούτο το έκανε με κίνηση περίτεχνη, όμοια των χεριών του Μπάρμπα Γιάννη σαν άρμεγε τα γίδια του.  Δούλευε τους αντίχειρες εναλλάξ και ρόλαρε, ρόλαρε, ρόλαρε με ταχύτατους ρυθμούς την οθόνη του κινητού του.  Κάτω ο δεξιός αντίχειρας, πάνω ο αριστερός και το ανάποδο. Κι όλα αυτά όλο και με πιο γρήγορους ρυθμούς ξανά και ξανά.

            Κάρφωσα το βλέμμα μου πάνω του.  Ασταμάτητος.

            Όσο περνούσε η ώρα τόσο πιο γρήγορα ρόλαρε την οθόνη του κινητού, μέχρι που είδα να βγαίνουν καπνοί στο σημείο επαφής των χεριών του με το κινητό ! Κοίταξα με περισσότερη προσοχή μέχρι που διαπίστωσα πως όχι μόνον φαινόταν καπνοί μα  σιγά -  σιγά εμφανιζόταν και φλόγες !

            Πιθανότατα ο Θωμάς να ήταν εύφλεκτος. Δεν εξηγείται αλλιώς.

             Σε λιγότερο από δύο λεπτά είχε φουντώσει ολάκερος με φλόγα και καιγόταν σαν κερί. Εκείνος όμως εκεί. Οι αντίχειρες του ασταμάτητοι ρόλαραν την οθόνη του κινητού του. Το έβλεπα καθαρά γιατί η φωτιά δεν ήταν κατακόκκινη κι αδιαφανής. Ήταν μια φλόγα σαν αυτή του κεριού. Διάφανη. Έβλεπα λοιπόν καθαρά πως παρόλα που καιγόταν ολάκερος, αυτός δεν σταματούσε να ασχολείται με το κινητό του.

            Ένοιωσα πως χρειαζόταν άμεση βοήθεια.

            Έκανα κίνηση προς το μέρος του, αλλά όπως είπα, είχα φτάσει στο μέγιστο των δυνατοτήτων μου. Δεν μπορούσα να σηκωθώ από το τραπεζάκι μου. Υπήρχε και κίνδυνος να μπερδέψουν τα λευκά χαρτιά μου και μετά άντε να τα βάλω στην σειρά.

           

            Ούτε να φωνάξω μπορούσα.

            Ως απέλπιδα προσπάθεια έστρεψα το βλέμμα μου προς τον κυρ Παντελή. Εκείνος όμως κοίταζε με ένα βλέμμα ικανοποίησης την Ταμειακή του Μηχανή. Δεν ήθελα και γω να του χαλάσω εκείνη την στιγμή…

            Στο νεκροταφείο του Αγ. Λουκά είδα προχθές τον τάφο του Θωμά του Εύφλεκτου. Δεν ήταν τόσο περίεργο που είχαν μια ειδική θήκη από μάρμαρο στην οποία είχαν τοποθετήσει το κινητό του. Το περίεργο ήταν που η καταραμένη οθόνη του ρόλαρε όλο και πιο γρήγορα...

          Σταυρουλάκης   Αρτεμ.   Κωνσταντίνος

Οικονομολόγος Ανωτάτης Βιομηχανικής Σχολής Θεσ/κης

Λογιστής-Φοροτεχνικός Α’ Τάξης  

E-mail : eurohania@yahoo.gr

Άρθρο υπ’ αρ. 301/ Κυριακή 28 Μάη 2017.

          Το καλύτερο δεν θα φτάσει ποτέ στον προορισμό του.

            Καθόμασταν στο παγκάκι και περιμέναμε για κάτι καλύτερο.

            Στην κυριολεξία καθόμασταν. Δεν κάναμε κάτι.

            Απλά περιμέναμε.. Τους άλλους….

            Να μας στείλουν εκείνοι τούτο το καλύτερο…

            Ε λοιπόν  - όπως ήταν αναπόφευκτο -, την μέρα που γέμισε η πλατεία καφετιά φύλλα αποφασίσαμε να αποδεχθούμε το μοιραίο. Ήταν βέβαιο σε εμάς  πως αυτό που περιμέναμε δεν θα φτάσει ποτέ στον προορισμό του.

            Να σας πω την αλήθεια εκείνη η στιγμή ήταν μια πραγματική στιγμή αμηχανίας. Δεν νιώθαμε πως έπρεπε να μάθουμε τον λόγο που τούτο το καλό δεν θα έρθει ποτέ σε μας. Που δεν θα φτάσει ούτε στον Γιώργη, ούτε στην Φανή μα ούτε και στον μικρό Γιαννάκη του Κωστή.  Εκείνη την στιγμή δεν είχε κανένα νόημα για μας αν εκείνο που περιμέναμε, αυτό το καλό ντε,  το ‘πνιξαν κάποιοι κατόπιν σχεδίου ή αν θέλετε κάποιος το σκούντηξε και εκείνο το άμοιρο έπεσε άθελα του στο βαθύ και ορμητικό ποτάμι..

            Εκείνη την στιγμή απλά ήμασταν στεναχωρημένοι.

           

            Αν δεν πιανόμασταν στα χέρια με τον Μπάμπη – επειδή τον κατηγόρησα πως περιμέναμε σε λάθος παγκάκι – ίσως σκεφτόμασταν μαζί να βρούμε μια λύση.

            Τώρα τι να κάνω μόνος μου;

          Σταυρουλάκης   Αρτεμ.   Κωνσταντίνος

Οικονομολόγος Ανωτάτης Βιομηχανικής Σχολής Θεσ/κης

Λογιστής-Φοροτεχνικός Α’ Τάξης  

E-mail : eurohania@yahoo.gr

Άρθρο υπ’ αρ. 300 [1] / Κυριακή 14 Μάη 2017.

---

[1] Επετειακό για μένα ετούτο το άρθρο ως το τριακοσιοστό. Για όποιον γράφει ξέρει πως τριακόσια γραπτά που δημοσιολογούν ίσως να είναι μια ολάκερη ζωή. Και αυτήν την χαρά (της ολάκερης ζωής)  μου την έδωσε όλα αυτά τα χρόνια η εφημερίδα «Χανιώτικα Νέα» και πώς λοιπόν να μην ευχαριστήσω, από τα βάθη της καρδιάς μου, όλους εκείνους τους συντελεστές της ύπαρξης της. Και μαζί να ευχαριστήσω και τους παλιούς και καθαρούς φίλους του Taxheaven.gr που φιλοξενούν και αυτοί τις ανησυχίες μου με πραγματική, αγάπη. Ναι, σας ευχαριστώ όλους…  Αυτό… 

Ο γερμανοτσολιάς και ο παλιομαδούρος.

            Θύμωσε και τον φώναξε γερμανοτσολιά και κείνος του απάντησε με μεγαλύτερο θυμό…Να δεις πως τον είπε… Α ναι. !! Παλιομαδούρο, τον είπε…  

            Απέναντι ο γέρος δεν καταλάβαινε τίποτα από τούτη την φασαρία  Έψαχνε να βρει φαγητό στον πράσινο κάδο.

           

            - Τα ξεπουλήσατε όλα γερμανοτσολιάδες !!

            - Βενεζουέλα θα τα κάνετε όλα παλιομαδούροι !!

            Ο γέρος τελικά δεν βρήκε φαγητό στον κάδο και πήρε κατεύθυνση προς τους οξύθυμους τύπους. Αυτοί σκιάχτηκαν και σταμάτησαν τον τσακωμό.  Είχε βάλει ρότα κατά πάνω τους.

            Παραξενευτήκαν που καθώς πλησίαζε κοίταζε συνεχώς τα παπούτσια τους. Ίσως του τράβηξαν την προσοχή που ήταν καλογυαλισμένα τα παπούτσια του γερμανοτσολιά. Ίσως όμως και επειδή ήταν χρωματιστά τα κορδόνια του παλιομαδούρο. Σαν πλησίασε πιο κοντά και έπεσε το φως από την κολώνα στα γυμνά πόδια του, τους  λύθηκε η απορία...

           

            Σήκωσε πρώτα το χέρι του σε στάση ικεσίας και μετά τα μάτια του σε στάση… Τι στάση να ήταν αυτή;  Δεν την γνώριζε ούτε ο γερμανοτσολιάς ούτε ο παλιομαδούρο. Δεν είχαν θητεύσει για να ξέρουν…

            Η κίνηση όμως ήταν ταυτόχρονη και από τους δύο.   Το χέρι στην τσέπη και βγάζει ο γερμανοτσολιάς 50 λεπτά και ο παλιομαδούρο ένα ευρώ.

            Καθάρισαν με την μία.

            Απομακρύνεται ο ξυπόλητος…

            Εκείνοι όμως έχασαν την όρεξη για φασαρία…

            Όμως ο Θυμός είναι ότι πιο βρώμικο συναίσθημα. Ο Σατανάς πρέπει να το ‘στειλε γιατί έπρεπε να ήσασταν εκεί φίλοι μου να δείτε πως αυτός κρύφτηκε μόλις ήρθε ο ξυπόλητος και  πως περίμενε, μόλις ο γέρος χαθεί στην γωνία του πέρα δρόμου, να εμφανιστεί  ξανά.

            Πολύ ύπουλο συναίσθημα σας λέω πως είναι τούτος ο θυμός. 

            Τρύπωσε από τα γυαλισμένα παπούτσια, θέριεψε κι έφτασε ίσα με το μυαλό του. Τρύπωσε από τα πολύχρωμα κορδόνια,  θέριεψε κι έφτασε ίσα με την καρδιά του.

            Κι έτσι αποφάσισαν, οι παλιοί φίλοι, να μην ξαναμιλήσουν μεταξύ τους.

            Μήτε να ξαναβγούν από τα σπίτι τους γιατί ο κόσμος δεν είναι σαν κι αυτούς και δεν τους καταλαβαίνει.

            Θα σας έγραφα κι άλλα μα κλείνω βιαστικά την γραφή ετούτη γιατί βλέπω κι απομακρύνεται  ο γέρος από δίπλα μου…

          Σταυρουλάκης   Αρτεμ.   Κωνσταντίνος

Οικονομολόγος Ανωτάτης Βιομηχανικής Σχολής Θεσ/κης

Λογιστής-Φοροτεχνικός Α’ Τάξης  

E-mail : eurohania@yahoo.gr

Άρθρο υπ’ αρ. 299/ Κυριακή 23 Απριλίου 2017.

Δημοσιεύσεις σε:
1]  Χανιώτικα Νέα: http://www.haniotika-nea.gr/o-germanotsolias-ke-o-paliomadouros/
2]  Taxheaven.gr: https://www.taxheaven.gr/news/news/view/id/34642

Διασχίζοντας τα Καυδιανά δίκρανα[1]

            «Στον κόσμο των παιδιών τίποτα δεν γίνεται με μεγαλύτερη ακρίβεια αντιληπτό και αισθητό, όσο η αδικία» έλεγε ο Πιπ, ο  ήρωας του μυθιστορήματος «Μεγάλες Προσδοκίες» του Κάρολου Ντίκενς.

             «Όμως και οι ενήλικοι έχουν εξίσου οξυμένη αντίληψη της κατάφωρης αδικίας»[2], συμπληρώνει ο Οικονομολόγος Amartya Sen[3].

            Όλοι λοιπόν, μικροί - μεγάλοι, έχουν την απόλυτη αίσθηση της αδικίας σε ανεπτυγμένο μάλιστα, βαθμό. Τι κρίμα όμως, τούτο το φυσικό πλεονέκτημα, να μην έχει  το αναμενόμενο αντίκρισμα, αφήνοντας έτσι την αδικία να ζει και να βασιλεύει σε τούτον εδώ τον κόσμο.

            Το να παρατηρείς την αδικία, έχοντας και το προαναφερόμενο ένστικτο, είναι μια εύκολη πράξη. Ο Πιπ στο τέλος του προαναφερόμενου μυθιστορήματος του Ντίκενς, ανοίγει τα παράθυρα και αναγκάζει την αγαπημένη του Εστέλλα να δει την αδικία στην σήψη και την παρακμή που υπήρχε παντού.

            Η παρατήρηση όμως της αδικίας, από μόνη της,  βεβαίως και δεν είναι αρκετή για να οδηγήσει σε αντίδραση. Η ευαισθητοποίηση δεν προκύπτει από την συνειδητοποίηση ότι ο κόσμος είναι άδικος, μα από το γεγονός ότι κάποιες κατάφορες αδικίες είναι πρόδηλα επανορθώσιμες και μπορούν να εξαληφθούν. Αυτό σημαίνει ότι αν δεν δει μπροστά του,  ο παρατηρητής της αδικίας, μια λύση πρόδηλη, τέτοια που να ακυρώσει μια αδικία, δεν μπορεί να κινητοποιηθεί  και συνεπώς συνεχίζει παθητικά να παρατηρεί.

            Στο σημείο αυτό του σκεπτικού ετούτου, παρουσιάζεται η ευθύνη των επιστημόνων/σπουδαγμένων όπου η γνώση τους στα πεδία της αδικίας (οικονομικά, νομικά, τεχνικά, πολιτικά κ.τ.λ.)  θα μπορούσε να δώσει εκείνες τις λύσεις, τις  πρόδηλες. Και αν αυτές δινόταν, μετά,  δεν θα ήταν αναγκαίο να συνεχίσουν την προσπάθεια τους για την διόρθωση της αδικίας. Οποιοσδήποτε πολίτης θα αναλάμβανε – ως πολιτικός πλέον – να μετακινηθεί από την παρατήρηση της αδικίας στην ανάληψη δράσης για την  ολική εξάλειψη ή της δυνητική μείωσης της αδικίας εκείνης.

            Η λύση η πρόδηλη λοιπόν το ζητούμενο.

            Τα άλλα έρχονται μόνα τους.

           

            Και αν εσείς, αγαπητοί μου αναγνώστες δεν βλέπετε κανέναν περιορισμό της αδικίας τότε πολύ απλά δεν παρουσιάζονται λύσεις πρόδηλες. Και αυτοί που δεν τις παρουσιάζουν είναι οι επιστήμονες, οι σπουδαγμένοι. Κι αν ίσως βλέπετε την αδικία ν’ αυξάνεται τότε, εκείνοι, όχι μόνον δεν προσφέρουν λύσεις μα αντίθετα τεχνηέντως περιπλέκουν τα προβλήματα.

            Τούτοι είναι οι πρώτοι υπαίτιοι.

            Τούτοι είναι που, είτε σιωπούν, είτε περιπλέκουν.

            Τούτοι είναι που τους έστειλαν οι γονείς τους να μάθουν γράμματα για να γίνουν άνθρωποι και κείνοι, μπερδεύτηκαν στον δρόμο και τελικά έγιναν πλούσιοι.

            Τούτοι φίλοι μου αναγνώστες, είναι αυτοί που συντηρούν την αδικία, που εγκλωβίζουν τους πολίτες στην παθητική παρατήρηση της, αναγκάζοντας τους να ταπεινώνονται αδιαλείπτως, αποδεχόμενοι εξευτελιστικούς όρους…

           

          Σταυρουλάκης   Αρτεμ.   Κωνσταντίνος

Οικονομολόγος Ανωτάτης Βιομηχανικής Σχολής Θεσ/κης

Λογιστής-Φοροτεχνικός Α’ Τάξης  

E-mail : eurohania@yahoo.gr

Άρθρο υπ’ αρ. 298/ Κυριακή 9 Απριλίου 2017.

---

            [1] Τα Καυδιανά δίκρανα είναι μια στενωπός ανάμεσα στις απόκρημνες πλαγιές δυο ορέων των Απεννίνων της Ιταλίας, από την οποία περνούσε η Αππία Οδός. Εκεί το 321 π.Χ.  ο ρωμαϊκός στρατός ηττήθηκε κατά κράτος από τους Σαμνίτες, οι οποίοι ανάγκασαν τους νικημένους Ρωμαίους να περάσουν κάτω από έναν ταπεινωτικό ζυγό. Τον ζυγό αυτό σχημάτισαν τρία δόρατα σε σχήμα δίκρανου,  τα δύο μπηγμένα κάθετα στο έδαφος και το τρίτο πάνω τους σε σχήμα Π. Εν ολίγοις η έκφραση αυτή αναφέρεται σε αυτούς που ταπεινώνονται αποδεχόμενοι εξευτελιστικούς όρους… https://goo.gl/PcrUKa

            [2] Αμάρτυα Σεν «Η ιδέα της δικαιοσύνης»  Εκδόσεις Πόλις 2015 (Μετάφραση: Γιώργος Χρηστίδης)

       [3] Ο Αμάρτυα Σεν γεννήθηκε το 1933 στην Δυτική Βεγγάλη της Ινδίας. Διδάκτωρ Οικονομικών και Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Καίμπριτζ,  Χάρβαρντ και στο London School of Economics. Το 1998 τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Οικονομίας για ένα θέμα που δεν αφορά το σύνολο των σύγχρονων πολιτικών:  Την εφαρμογή της ηθικής και την δικαιοσύνης στην Οικονομία.

Αν δεν τον έβρισκε το κακό….

            Χρόνια τώρα άφηνε τον εαυτό του εκτεθειμένο στα ραδιενεργά απόβλητα  της σύγχρονης εποχής. Τα περνούσε για αντηλιακό ο άμοιρος και πασάλειβε όλο του κορμί.  Κοίταζε συχνά τις οδηγίες μα ποτέ δεν διαπίστωσε σε αυτές κάτι το επιλήψιμο.  Ήξερε, – από πού αλήθεια το ήξερε; - πως πρέπει  να προστατευθεί, - από που αλήθεια να προστατευθεί;-  και τα πασαλειβόταν καθημερινά..

           

            Κάποιοι, εκ των υστέρων βέβαια,  λένε πως η ατυχία του έγκειται στην μανία του να ακολουθεί πιστά εκείνες τις οδηγίες..

            Βάση αυτών, για παράδειγμα, δεν παρακολουθούσε την τηλεόραση για ενημερωθεί αλλά άφηνε να τον παρακολουθεί η τηλεόραση για τον ενημερώσει. Δεν διάβαζε βιβλία για να καταλάβει, επειδή στις οδηγίες έγραφε πως πρέπει να έχουν εικόνες. Αν δεν έχουν εικόνες δεν μπορείς να καταλάβεις, έγραφαν.

            Έξυπνο.

            Πολύ έξυπνο.

            Γι’ αυτό λένε πως κατέληξε στα περιοδικά και τις φυλλάδες που’ χαν πολλές τέτοιες έγχρωμες εικόνες.

            Μετέπειτα στο διαδίκτυο βρήκε τον επίγειο παράδεισο του...

           

            Ναι ο καημένος.

            Για να πούμε όμως την αλήθεια  στην αρχή, η ζωή του δεν ήταν δα και κόλαση. Και τις βόλτες τις έκανε, και να τα χαμόγελα και να η ξεγνοιασιά. Ελάχιστα τα προβλήματα.

            Εκεί στο τέλος, έχει συμβεί το κακό.

            Ατυχία θα πεις γιατί ήταν καλό παιδί και δεν του άξιζαν τόσα προβλήματα.

            Πάντως αυτό που τον είχε πειράξει ήταν πως έβρισκε τόσες πληροφορίες για τα προβλήματα του, μα καμία δεν του έδιδε την λύση. Δηλαδή αυτό δεν μπορούσε να το καταλάβει καθόλου και γινόταν έξω φρενών..

             Έψαχνε από δω, έψαχνε από κει, τίποτα…

            Εκεί για πρώτη φορά κατάλαβε πως οι οδηγίες που διάβαζε σ΄ όλη του τη ζωή, είχαν λάθη.

            Πολλά λάθη..

            Έπρεπε να είστε εκεί να τον δείτε.  Γύρισε το μάτι του…. Μάλλον ευτυχώς που δεν ήσασταν εκεί.

            Από κείνη την μέρα όλοι πιστεύαμε πως, αν δεν τον έβρισκε το μεγάλο κακό,  θα την άλλαζε όλη του τη ζωή. Κάθε βράδυ αφιέρωνε απίστευτες ώρες και έγραφε νέες οδηγίες. Τις δικές του οδηγίες.

            Αν δεν τον έβρισκε το κακό, θα την άλλαζε τη ζωή του…

            Ναι ο καημένος…

          Σταυρουλάκης   Αρτεμ.   Κωνσταντίνος

Οικονομολόγος Ανωτάτης Βιομηχανικής Σχολής Θεσ/κης

Λογιστής-Φοροτεχνικός Α’ Τάξης  

E-mail : eurohania@yahoo.gr

Άρθρο υπ’ αρ. 297/ Κυριακή 2 Απριλίου 2017.