Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας.

            Η δύναμη των ανθρώπων να αντιστέκονται σε κείνα τα χρόνια, ανείπωτη. Η περιγραφή της από τον Τάσο Λειβαδίτη ανεπανάληπτη. Αν τούτη, συγκριθεί με την σύγχρονη στάση των πολιτών, διαφαίνεται καθαρά το μέγεθος της ζημιάς... Δεν έχει κανένα νόημα τα γεγονότα - στα οποία αναφέρεται ο ποιητής - ως γεγονότα,  ούτε ποιοι ήταν οι μεν και οι δε, μα ούτε κι αν τότε ήταν όπλα ή  τώρα είναι τράπεζες.  Νόημα έχει η γενική αντίδραση του ανθρώπου, με οποιονδήποτε τρόπο σε οτιδήποτε άδικο. Μια αντίδραση η οποία  - αργά η γρήγορα -, θα εμφανισθεί ως η ανάνηψη μιας αιώνιας ανάγκης  που βρισκόταν σε λανθάνουσα κατάσταση (ύπνωση).

            Η επιλογή σημείων από την ποιητικό έργο «Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας[1]»  του Τάσου Λειβαδίτη[2], δεν θα μπορούσε να μην είναι επίπονη. Πως αλλιώς  αφού επιχειρείται η παρουσίαση μιας θάλασσας στα όρια κάποιας λίμνης..[3]:

            Η δύναμη των ανθρώπων γεννιέται από την αγάπη «σ΄ αυτήν» μα και «στο κόσμο όλον»:

            «Νύχτωνε γρήγορα.. Το βήμα της περιπόλου έπαιρνε την σιωπή από τον δρόμο κι από τον κόσμο τη ζεστασιά. Χτυπούσε η πόρτα την νύχτα. Ο αγέρας θ’ ναι. Χιλιάδες άνθρωποι πεθαίνουν έξω από την πόρτα μας. Κοίταξε να δεις πως ρήμαξε η γειτονιά μας   αγαπημένη μου. Ο άνεμος μπαινοβγαίνει μες τις χαραμάδες των σπιτιών. Που πήγαν τόσοι γείτονες μας, χωρίς να μας χαιρετήσουν αφήνοντας μισοασβεστωμένο το πεζούλι τους; Έτσι να στρίψει κανείς τη γωνία και δεν τον ξαναβλέπουμε. Λέγαμε καλημέρα κι έπεφτε άξαφνα το βράδυ.

            Ο ξανθός ομπρελάς που τραγουδούσε τα πρωϊνά ντουφεκίστηκε..  Κι ο περιπτεράς που μας άπλωνε τα ρέστα ντουφεκίστηκε… Και το παιδί που μας ζύγιζε τα κάρβουνα ντουφεκίστηκε. Σε όλους τους τοίχους απόψε τουφεκίζεται η ζωή.

            Αγαπημένη μου, δεν μπορούσα πια να σ’ αγαπώ όπως άλλοτε.. Κλείναμε το παράθυρο και κρυώναμε πιο πολύ και καθώς γύριζα να δω τα μάτια σου έβλεπα τα μάτια της γειτόνισσας που της σκότωσαν τέσσερα παιδιά…Κι όταν θέλαμε να μιλήσουμε σωπαίναμε ξαφνικά.. Πώς να ζεστάνει η κουβέρτα μας με τόση παγωνιά; 

            Τι θ’ απογίνουμε αγαπημένη μου; Χιλιάδες βήματα κατηφορίζουν στους δρόμους. Πως θα ζήσω μακριά σου;.. Μα όσο πάει μεγαλώνει αυτός ο θόρυβος. Αγαπημένη μου οι άνθρωποι ρίχνουν βιαστικά στον μπόγο τους  όλο το σπιτικό τους, γιατί όλο το σπιτικό τους δεν είναι παρά λίγο ψωμί, ένα ενθύμιο κι αγάπη τους για την ζωή.

            Ύστερα μένουμε εμείς. Που μένουμε; Γιατί μένουμε; Μα απόψε, σ’ όλες τις γωνιές μας περιμένουν οι άνθρωποι.. Δώσε μου μια στιγμή το στόμα σου κι ετοίμασε το  μπόγο μου Μαρία…

            Ήταν σαν να είχε πεθάνει και η τελευταία ανάμνηση πάνω στη γη. Βράδιαζε σε όλο το στρατόπεδο. Όλο και πλησίαζε του σκοπού το βήμα. Θέλαμε να θυμηθούμε μα είχαμε πολλούς νεκρούς να θάψουμε. Ύστερα τελείωνε η αγγαρεία και χτυπούσε το σιωπητήριο. Και τότε άρχιζαν τα κλεφτοφάναρα, τ’ αυτόματα, οι κραυγές… Άρχιζε ο φόβος. Έλεγες πως θα πέθαινες.

            Όταν όμως ένιωσες ξαφνικά ένα χέρι να ψαχουλεύει στο σκοτάδι και να σφίγγει το δικό σου χέρι, τότε ήταν σαν να είχε ξαναγεννηθεί η πρώτη ελπίδα πάνω στην γη.

            Εμείς κουβαλάμε μεγάλες πέτρες απ’ το βουνό και ξαφνιαζόμαστε που τα χέρια μας γίναν γερά σαν χοντρές αρβύλες. Ο Ηλίας λέει « Εγώ θα βρω τον τρόπο να παίζω φυσαρμόνικα κι ας μου έχουν κόψει και τα δύο  μου χέρια…»

            Κι έτσι κάθε βράδυ η λάμπα έσβηνε την μέρα μας.

            Κάθε που παίρνουν έναν δικό μας, εμείς του ετοιμάζαμε τα ρούχα και του δίναμε το χέρι μας.  Ύστερα βάζαμε στην άκρη την καραβάνα του. Νυχτώνει. Γρήγορα πληθαίνουν οι άδειες καραβάνες στην γωνία…

            Ο Θωμάς είχε έναν καφετί σκούφο και μας τον φέρανε πληγωμένο την ώρα που βράδιαζε, την ώρα που η μάνα του θ’ ανάβει το λύχνο… Τον είχαν μέρες βασανίσει. Καθώς του βγάλαμε τις αρβύλες ήταν γεμάτες αίμα. Τότε πήρε να βρέχει και νιώσαμε πως θα πέθαινε. Εκείνος γύρισε και μας κοίταξε. Έναν – έναν.  Στο καλό Θωμά, κι αυτό που μας είπαν τα μάτια σου, στ ‘ ορκιζόμαστε Θωμά…

            Και ξαφνικά, στα μάτια του Θωμά που έφευγε, τόσο απλά ξανάβρισκα τα μάτια σου, αγαπημένη μου. Μπορούσα πια και σε εύρισκα παντού. Άναβα την λάμπα και σ’ έβρισκα, άπλωνα να σφίξω ένα χέρι, εύρισκα το χέρι σου, έσκυβα ν’ ακούσω μια φωνή και άκουγα τη φωνή σου. Οι άνθρωποι που μας  χώρισαν, οι ίδιοι τώρα σε ξανάδιναν σε μένα !!!

            Θυμάσαι αγαπημένη μου τότε που έσπασαν την πόρτα μας; Έπρεπε να χωρίσουμε Μαρία..

            Ναι αγαπημένη μου, εμείς για αυτά τα λίγα κι απλά πράγματα πολεμάμε, για να μπορούμε να έχουμε μια πόρτα, ένα άστρο, ένα σκαμνί, ένα χαρούμενο δρόμο το πρωί, ένα ήρεμο όνειρο το βράδυ, που να μην μας το λερώνουν..

            Όμως αυτοί σπάνε τις πόρτες μας.

            Μας φοβούνται και μας σκοτώνουν.  Φοβούνται τον ουρανό που κοιτάζουμε. Μας φοβούνται αγάπη μου και όταν μας σκοτώνουν, νεκρούς, μας φοβούνται πιο πολύ.

            Αντίο λοιπόν αντίο.

            Για ν’ ναι πάντοτε μάτια σου γελαστά, αντίο.

            Κι όταν πεθάνουμε αγαπημένη μου, εμείς δεν θα πεθάνουμε. Αφού οι άνθρωποι θα κοιτάξουν το ίδιο αστέρι που κοιτάξαμε, αφού τραγουδήσουν το τραγούδι που αγαπήσαμε, αφού θ’ ανασαίνουν  σ’ έναν κόσμο που εγώ και συ τον ονειρευτήκαμε, ε τότε αγαπημένη, θ’ μαστε πιο ζωντανοί από κάθε άλλη φορά..

            Αφού κάθε στιγμή οι άνθρωποι θα μας βρίσκουν στο ήρεμο ψωμί, στα δίκαια χέρια, στην αιώνια ελπίδα, πως θα μπορούσαμε αγαπημένη μου να έχουμε πεθάνει…Πως; »

          Σταυρουλάκης   Αρτεμ.   Κωνσταντίνος

Οικονομολόγος Ανωτάτης Βιομηχανικής Σχολής Θεσ/κης

Λογιστής-Φοροτεχνικός Α’ Τάξης  

E-mail : eurohania@yahoo.gr

Άρθρο υπ’ αρ. 296/ Κυριακή 26 Μαρτίου  2017.

---

[1] «Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας», εκδόσεις Κέδρος 1952 και Άπαντα Τάσου Λειβαδίτη εκδόσεις Μετρονόμος (2015)

[2] Τάσος Λειβαδίτης (1922-1988) σημαντικός έλληνας ποιητής ο οποίος γεννήθηκε και πέθανε στην Αθήνα έχοντας καταγωγή από την Κοντοβάζαινα Αρκαδίας.

[3]  Στις 16/10/2016 είχε παρουσιαστεί στα Χανιώτικα Νέα και στο Taxheaven.gr, κατά όμοιο  τρόπο, η ποίηση του Λειβαδίτη από το  «Μάχη στην άκρη της νύχτας» (επίσης 1952) 

Αδιέξοδα με διέξοδο.

            Και μετά από τούτα και τ’ άλλα, οι πολίτες φτάνουν στο αδιέξοδο σημείο. Έντρομοι συνειδητοποιούν πως δεν μπορούν να βρουν φυσιολογικά[1] κορόιδα[2] για να τους εκπροσωπούν. Στην πιάτσα τριγυρνούν μόνο «χαμένα κορμιά»[3] που εφόσον είναι που είναι «χαμένα»,  γιατί να μην προσφερθούν  να  γίνουν και εκπρόσωποι των πολιτών;   Προσφερόμενοι άλλοι, για τούτη την θέση, δεν υπάρχουν.

            Αυτό κι αν είναι αδιέξοδο !!! 

            Με αυτές λοιπόν τις συνθήκες, οι πολίτες θ’ αναγκαστούν – θέλουν δεν θέλουν - να εργαστούν για τους άλλους. Θ’ αναγκαστούν να γίνουν ενεργοί πολίτες.

            Είναι ακριβώς όπως και στην μικροοικονομία μας:     Όσο στην μικρή την επιχείρησή μας είναι κάποιος ή κάποιοι, που τρέχουν για πάρτη μας, όλα είναι καλά [4].  Σαν αποδειχθούν όμως – αυτοί που τρέχουν – πως είναι πλέον ανίκανοι να προσφέρουν και ταυτόχρονα δεν μπορούν να βρεθούν αντικαταστάτες για αυτούς, τι κάνουν τ’ αφεντικά;   Μα πολύ απλά  - θέλουν δεν θέλουν – αναγκάζονται ν’ ανασκουμπώσουν τα μανίκια τους και να δουλέψουν ξανά.....

             Έτσι και στην διαχείριση τούτης εδώ της Χώρας...

             Οι πολίτες είχαν βάλει κάποιους ως εκπρόσωπους και «έτρεχαν» για το καλό τους μα τώρα που αποδείχθηκαν οι εκπρόσωποί τους ανίκανοι[5]  θα αναγκαστούν να αναλάβουν ενεργό ρόλο.

            Και πως θα γίνει αυτό; Μα μέσα από κινήματα, πρωτοβουλίες, ομάδες ή ότι άλλο φαντασθείτε.

            Και καλά,  θα ρωτήσετε, με κινήματα, πρωτοβουλίες και ομάδες θα κυβερνάται ο τόπος; Μα όχι βέβαια !!  Οι ομάδες αυτές των πολιτών, μέσα από τις προσπάθειες τους, θα γεννήσουν ηγέτες και πιθανότατα, οι ίδιες αυτές οι ομάδες, θα μετεξελιχτούν σε πολιτικούς σχηματισμούς που, γιατί όχι,  θα κυβερνήσουν μελλοντικά την πολύπαθη αυτή  Χώρα. 

            Ε τώρα, και σεις που στο καλό θυμηθήκατε πως ένα τέτοιο παράδειγμα είναι και το κίνημα του Πολυτεχνείου. Γέννησε και αυτό  πολιτικούς και κυβερνήσεις για δώσουν κάτι καλό στις επόμενες γενεές. Είναι βέβαιο πως κατάφεραν να διώξουν εκείνο το Κακό μα το ερώτημα παραμένει. Τι καλό έφεραν μετά;

            Κι όμως ετούτη εδώ την στιγμή δεν έχουν ενδιαφέρον τέτοια ερωτήματα.

            Ενδιαφέρον πλέον είναι μόνον  η γέννηση του Νέου,  του Δημοκρατικού Νέου. Ενδιαφέρον είναι η διέξοδος που μπορεί να δοθεί από αυτό το Νέο απλά και μόνο επειδή είμαι (και είμαι σίγουρος πως και εσείς είστε) πως όλοι έχουν βεβαιωθεί πως το Παλιό χρεοκόπησε..

            Και γεννητούρια μπορούμε να έχουμε μόνο από δημοκρατικά κινήματα, πρωτοβουλίες ή  ομάδες πολιτών.

            Τ’ άλλα, φίλοι μου αναγνώστες, θα τα βρούμε θέλει στο δρόμο…

          Σταυρουλάκης   Αρτεμ.   Κωνσταντίνος

Οικονομολόγος Ανωτάτης Βιομηχανικής Σχολής Θεσ/κης

Λογιστής-Φοροτεχνικός Α’ Τάξης  

E-mail : eurohania@yahoo.gr

Άρθρο υπ’ αρ. 295/ Κυριακή 19 Μαρτίου  2017.

---

[1] Φυσιολογικοί είναι αυτοί που αναλαμβάνουν να εκπροσωπούν σε περιόδους που δεν υπάρχουν σοβαρά προβλήματα κοινωνικής, στρατιωτικής ή οικονομικής κρίσης.

[2] Ο χαρακτηρισμός «κορόιδα» πηγάζει  από την εκ βαθέων ανάλυση της σκέψης των πολιτών !! Άλλο το θέμα αν εκ των υστέρων, κορόιδα καταλήγουν να γίνονται οι ίδιοι οι πολίτες….

[3] Δέχομαι την θεωρία των εξαιρέσεων στους κανόνες. Μην φωνασκείτε.

[4] Υπενθυμίζω δεν έχουμε κομμουνισμό.

[5] Τώρα (κυβερνήσεις της περιόδου κρίσης)  αποδείχθηκαν ανίκανοι, δεν σημαίνει όμως ότι δεν ήσαν και πριν ανίκανοι. Απλά δεν είχαν αποδειχθεί ως ανίκανοι. 

Υπόγειοι Άνθρωποι.

            Αυτοί οι υπόγειοι άνθρωποι έχουν την ευθύνη της μέγιστης παραπλάνησης και ως εκ τούτου της αντίστοιχης αδρανοποίησης του πληθυσμού της χώρας τούτης. Χρησιμοποιώντας ως πιόνια, τους διαχρονικά ανίκανους και ρηχούς πολιτικούς,  διεμβολίζουν  παραπλανώντας τους πολίτες, κατηγορώντας υπαίτιους εκείνα και εκείνους που θέλουν να κατακρημνίσουν, εγκαθιστώντας έτσι τα  συμφέροντας τους χωρίς κανένα, μα κανένα κόπο.

            Τα εκούσια ή ακούσια πιόνια των υπόγειων αυτών ανθρώπων, δηλαδή οι νεώτεροι πολιτικοί,  μας  παρουσίασαν την κρίση της Δημόσιας Διοίκησης (όπου με την ανικανότητα τους δημιούργησαν ένα αναποτελεσματικό Δημόσιο Φορέα), ως κρίση οικονομική και μάλιστα της αγοράς την στιγμή που επιχειρήσεις δεν αντιμετώπιζαν κανένα πρόβλημα τουλάχιστον τέτοιο ως να θεωρηθεί ως αιτία μιας τέτοιας οικονομικής κρίσης.

            Μας παρουσίασαν την κρίση διαχείρισης των δημόσιων οικονομικών με τους δικούς τους αλόγιστους δανεισμούς ως υπαίτιους την εγχώρια μας αγορά. Αυτόν τον Δούρειο Ίππο της υπερχρέωσης, τους τον παρέδωσαν οι υπόγειοι άνθρωποι και οι δικοί μας ανίκανοι πολιτικοί τον τοποθέτησαν στην μέση της πλατείας για να τον θαυμάζει ο κόσμος.

            Μας παρουσίασαν την δια των μερισμάτων απομείωση των κεφαλαίων των Τραπεζών και την δια του τζόγου απομείωση των κεφαλαίων των Ασφαλιστικών μας Ταμείων ως πρόβλημα της εγχώριας αγοράς, και το απεκάλεσαν οικονομική κρίση.

            Μας παρουσίασαν ένα ανίκανο Δημόσιο Τομέα και αντί να τον μετατρέψουν σε αποδοτικό (έστω και αν τον περιόριζαν στα αναγκαία) φρόντισαν να τον αποδομήσουν όσο περισσότερο μπορούσαν ώστε να παραδοθούν σταδιακά τα πάντα  αντί να δοθούν μόνο αυτά που δεν αποτελούν δημόσια αγαθά ή δεν διαταράσσουν τις συνθήκες της εθνικής ασφάλειας και ανεξαρτησίας.

            Σαν λύσεις πρότειναν, σε όλα τα προβλήματα που προαναφέρθηκαν, τις μειώσεις των μισθών και των συντάξεων  και την μείωση των δαπανών του δημοσίου αντί του εξορθολογισμού των δαπανών του δημοσίου !! Δηλαδή πρότειναν ότι πιο άσχετο με το πρόβλημα που αντιμετώπιζε η Χώρα !!

            Οι υπόγειοι άνθρωποι, βρωμούν μπόχα από τον υπόνομο του ρετιρέ που κατοικούν. Βάζουν κολόνιες για να μη μυρίζουν παραπλανώντας ξανά όπως έκαναν οι Γάλλοι βασιλείς που πίσω από την ευωδιαστή μυρουδιά της κολόνιας τους βασίλευε η λίγδα της πολυετούς ανυπλισιάς τους.

            Οι υποτελείς τους, οι πολιτικοί, κακομοίρηδες νάνοι, γίγαντες τον πρώτο χρόνο του λειτουργήματος τους, παραπλανούν για άλλους λόγους από αυτούς των υπογείων ανθρώπων. Επικεντρώνονται στο πως θα καλύψουν το αδιέξοδο τους μέχρι αυτό να παραγραφεί. Μετά – αν τα καταφέρουν – να του μείνει και λίγος χρόνος να  ροκανίσουν τα αργύρια.

            Οι λαός ο παραπλανημένος, επειδή θεώρησε πως υπερέβησαν τα όρια που τους είχε εκχωρήσει για να τον παραπλανήσουν,   αποφάσισε να πράξει το χειρότερο:  Να μην ασχολείται με τους υπόγειους  ανθρώπους και τους υποτελείς του πολιτικούς γιατί αυτοί δεν θέλουν το καλό του. Αποφάσισε πως καλύτερα θα ήταν να κάτσει στο σπίτι του και να κλείσει τις πόρτες.

            Εξάλλου, σιγά μην και τα βδελυρά ζωύφια καταφέρουν να ροκανίσουν τις ξύλινες πόρτες του υπογείου και τρυπώσουν στον μυελό των οστών του ποδιού του.  Δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση ούτε μία στο εκατομμύριο.

            Σταυρουλάκης   Αρτεμ.   Κωνσταντίνος

Οικονομολόγος Ανωτάτης Βιομηχανικής Σχολής Θεσ/κης

Λογιστής-Φοροτεχνικός Α’ Τάξης  

E-mail : eurohania@yahoo.gr

Άρθρο υπ’ αρ. 292/ Κυριακή 29 Ιανουαρίου 2017.

Αυτά είπα του Σταμάτη...

            Σε κείνο το παρελθόν, οι επεκτατικές πολιτικές βασιζόταν στα όπλα. Απέναντι τους υπήρχε το θάρρος. Άνθρωποι που γνώριζαν πως έχουν παιδιά και μάνα, έχοντας το θάρρος και την επίγνωση του αδίκου, στέκονταν απέναντι σε κείνα τα όπλα, με ελεγχόμενο φόβο και περίσσια ελπίδα.

            Όμως αυτό που συμβαίνει σήμερα είναι περίεργο, μα πολύ περίεργο..

            Γιατί τόσος φόβος σε τούτο το παρόν, που την θέση των όπλων έχει λάβει μια απλή οικονομική διείσδυση;  Τώρα που δεν έχουμε σφαίρες απέναντί μας μα τούτους τους οικονομικούς εκβιασμούς τι στο καλό φοβόμαστε; Γιατί δεν υπάρχει ελπίδα για να παρακινήσει την αντίδραση;

           

            - Γιατί δεν βλέπουμε τον εχθρό !!!, μου είπε προχθές στο μανάβικο ο Σταμάτης. «Στα παλιά τα χρόνια τον ξέραμε !!. Είχε το όπλο και  ήταν στο τάδε σημείο… Ξέραμε που να τον πολεμήσουμε !!»

            - Τότε γιατί όποιον και να ρωτήσεις βρε Σταμάτη, ξέρει να σου  ποιοι είναι οι υπαίτιοι; Γιατί όλοι αναφέρονται στα ίδια πρόσωπα; Πως λες λοιπόν πως δεν τους ξέρουμε;

            Μούγκα ο Σταμάτης….

            Ξέρουμε λοιπόν τον εχθρό. Γνωρίζουμε ότι παλιά χρησιμοποιούσε όπλα μα τώρα χρησιμοποιεί εκβιασμούς. Άλλοτε εκβιάζει λαούς δημιουργώντας εντός τους, εμφυλίους και έριδες, άλλοτε εκβιάζει λαούς δανείζοντας τους ενώ γνωρίζει εκ των προτέρων ότι δεν έχουν την δυνατότητα αποπληρωμής..

            Το παρελθόν υπήρξε δάσκαλος σε  όσους επιβουλεύονται ξένες περιουσίες. Τους έμαθε πόσο ηλίθια πράξη ήταν η εισβολή με την χρήση των όπλων λόγω του υψηλού κόστος συντήρησης - κατοχής του υποταγμένου Κράτους. Μέχρι και στα άχρηστα χωριά έπρεπε να έχουν δυνάμεις κατοχής.. Παντού έπρεπε να έχουν δυνάμεις κατοχής και καταστολής. Τεράστιο το κόστος αδερφέ μου...

            Εκεί λοιπόν, κινήθηκαν έξυπνα και αποφάσισαν πως πρέπει να αλλάξουν τακτική και να καταλαμβάνουν με άλλον τρόπο μόνο τα σημεία που τους ενδιαφέρουν. Επέλεξαν όχι όλο το κράτος αλλά μόνο κάποια πλουτοπαραγωγική περιοχή του (π.χ. πετρέλαια, αέριο, χρυσός, κ.τ.λ.), κάποιο επικερδές συγκριτικό πλεονέκτημα της χώρας (π.χ. τουρισμός)  ή κάποιο μέρος που έχει στρατηγική σημασία (στρατιωτικές βάσεις),  ή τέλος πάντων επέλεξαν κάποιες επενδύσεις που προστατεύουν την παγκοσμιοποιητική τους ανάπτυξη (π.χ. λιμάνια, αεροδρόμια, διαδίκτυο, επικοινωνίες) .

            Όλα αυτά μπόρεσαν και τα πέτυχαν με πολύ μικρό κόστος:  Με ψεύτικο και ανύπαρκτο χρήμα  και φούσκες χρεόγραφα,  δάνειζαν τις χώρες αυτές από τις οποίες ήθελαν τα προαναφερόμενα. Ήξεραν πως οι χώρες αυτές δεν θα μπορούσαν να τα επιστρέψουν  και θα τις εκβίαζαν μετά να τους δώσουν σαν αντάλλαγμα όσα εκ των προτέρων είχαν βάλει στο μάτι…. Φρόντιζαν βέβαια να μην μπορούν οι δανειζόμενες χώρες να χρησιμοποιήσουν το ίδιο όπλο που χρησιμοποιούσαν οι δανειστές και έτσι δεν επέτρεψαν να υπάρξει μηχανισμός του δανειολήπτη που να του επιτρέπει να εκδώσει χρήμα και να τους  πληρώσει με το … ίδιο νόμισμα (!!), δηλαδή το ψεύτικο χρήμα. Μα πως αλλιώς οι δανειζόμενοι θα ήταν εγκλωβισμένοι δανειζόμενοι ώστε να αναγκαστούν μετά να εκποιούν και να παραδίδουν αυτά που επιθυμούσαν εκ των προτέρων οι δανειστές;

            Αν πάλι αυτοί οι δανειστές  (ακούγονται  πολλές φορές και ευεργέτες ) είχαν μπροστά τους υποανάπτυκτα κράτη, διαπίστωναν πως οι οικονομικές ραδιουργίες τους δεν θα είχαν τα αποτελέσματα που επιθυμούσαν. Σε αυτά τα κράτη λοιπόν επέβαλαν άλλες πρακτικές όπως η δημιουργία εσωτερικών ερίδων, ικανών για δημιουργία εμφύλιων αλληλοσπαραγμών, τέτοιων που η βοήθεια τους να είναι αναγκαία. Μετά, όταν ωριμάσει το πράγμα τότε θα εφαρμόσουν και τον οικονομικό εγκλωβισμό.

            Συνεπώς οι λαοί που ήταν σχετικά ανεπτυγμένοι έπεφταν θύματα των Κρατών – Λύκων μέσω του υπέρμετρου δανεισμού τους ενώ οι μη αναπτυγμένοι λαοί έπεφταν θύματα μέσω της δημιουργίας εμφύλιων αλληλοσπαραγμών. Για την επιτυχή έκβαση του σχεδίου χρειαζόταν στα κράτη που δεχόταν αυτήν την επίθεση να κυβερνούν ανίκανοι πολιτικοί. Αυτό ήταν το πιο εύκολο σημείο του σχεδίου…

            Δεν χρειάζεται συνεπώς να ψάχνουμε τους εχθρούς μας.

            Εχθροί μας είναι οι δόλιοι δανειστές των οποίων πλέον η δολιότητα είναι καταφανέστατη  ακόμα και σε αυτούς που παραπλανήθηκαν με το «εφόσον οφείλουμε πρέπει να κάνουμε ότι μας λένε». Εχθροί μας είναι και οι ακούσιοι ή εκούσιοι συνεργάτες στην υλοποίηση του δόλιου σχεδίου τους ιδίως οι πολιτικοί «δενεκπροσώποι» μας.  Αυτοί εγκλώβισαν την χώρα με υπογραφές των δανειστών και των συνεργατών τους. 

            Αυτά είπα του Σταμάτη λίγο πριν με ρωτήσει αν θα πάρω και εγώ μπάμιες. 

            Σταυρουλάκης   Αρτεμ.   Κωνσταντίνος

Οικονομολόγος Ανωτάτης Βιομηχανικής Σχολής Θεσ/κης

Λογιστής-Φοροτεχνικός Α’ Τάξης  

E-mail : eurohania@yahoo.gr

Άρθρο υπ’ αρ. 291/ Κυριακή 22 Ιανουαρίου 2017.

Δύο μάτια ήρεμα και τρία σκοτωμένα αγόρια.

            Αρκετά χρόνια πριν, Χανιώτες (που τολμούν να δέχονται τον χαρακτηρισμό «απόγονοι αγωνιστών»)  επέτρεψαν να παραχωρηθεί στην Αμερικάνικη κυβέρνηση το λιμάνι της Σούδας. Σε λίγες ημέρες  (1ή ή 2^η Φεβρουαρίου 2017) θα κριθούν ξανά οι Χανιώτες αν θα παραλάβει και η Γερμανική Κυβέρνηση (δια της εταιρείας Γερμανικών Συμφερόντων Fraport) την δεύτερη πύλη εισόδου του νομού μας, το αεροδρόμιο Χανίων «Ιωάννης Δασκαλογιάννης».

            Σημεία των καιρών.

            Η αλήθεια είναι πως μου είναι δύσκολο να καταλάβω τι εννοούν, έτη τώρα, οι εγχώριες πολιτικές ορδές όταν αναφέρονται στην ασφάλεια της Χώρας όταν ταυτόχρονα παραδίδουν τις εισόδους της (λιμάνια και αεροδρόμια) σε κυβερνήσεις λύκων !   

            Μου είναι λίγο δύσκολο να το καταλάβω..

.

            Μήπως επειδή οφείλει η Χώρα μας και ήταν προαπαιτούμενο για να μπορεί να ξεχρεώσει; Μα, αν όφειλαν οι ίδιοι, θα έδιναν την είσοδο του σπιτιού τους στον δανειστή τους;

             Όχι βέβαια !!!

            Της Χώρας μας όμως τα κλειδιά θα τα δώσουν  γιατί, γιατί., γιατί, δεν έχει πια σημασία το γιατί…

            Αν πάλι σκεφτείς πως παραδίδουν τις εισόδους της Χώρας επειδή αυτό θα τους αποφέρει οικονομικό κέρδος σύντομα θα διαπιστώσεις πως αυτό είναι επιχείρημα που ούτε οι ίδιοι δεν το αναφέρουν !  Έτερον εκάτερον πως και να μας είχαν πνίξει στο χρυσάφι, δεν έπρεπε να εκποιούμε δημόσια αγαθά ή πύλες εισόδου της Χώρας.  Αλλά ακόμα και αυτό το αποφεύγουν οι μνηστήρες.            Η Fraport (με βασικό μέτοχο το Γερμανικό Κράτος) δεν έχει πληρώσει ούτε ένα ευρώ (έστω και αν ήταν υποχρεωμένη από τη σύμβαση) και έρχεται «σεινάμενη λυγάμενη»,  στις αρχές του Φεβρουαρίου να παραλάβει το αεροδρόμιο !!  Ψάχνεται μπας και βρει κάποια προκαταβολή από την Τράπεζα Επενδύσεων (την οποία πληρώνουν οι Ευρωπαίοι πολίτες) για να μας το πασάρει ως «ίδια συμμετοχή»

            Μα αλήθεια, αν οι βουλευτές μας πουλούσαν το παλιό αμάξι τους είμαι σίγουρος πως θα ήθελαν να λάβουν προκαταβολικά όλο το τίμημα και μετά θα το παρέδιδαν στον αγοραστή. Της Χώρας μας όμως τα περιουσιακά στοιχεία τα παραδίδουν χωρίς να έχουν εισπράξει ούτε ένα τσακιστό ευρώ, γιατί, γιατί., γιατί, δεν έχει πια σημασία το γιατί…

           

            Σημεία των καιρών.

            Oι Γερμανοί ελέγχουν το μεγαλύτερο μέρος της διακίνησης των τουριστών προς την Ελλάδα διαμέσου του Γερμανικού tour operator TUI ενώ ο «εθνικός» ιδιωτικός αερομεταφορέας αποτελεί ένα περιφερειακό βραχίονα της, επίσης, γερμανικής εταιρείας Lufthansa η οποία είναι και αυτή μέτοχος στη Γερμανική Fraport συνεπώς και στην κοινοπραξία Fraport-Κοπελούζος στην οποία εκχωρούνται τα 14 περιφερειακά αεροδρόμια για 50 χρόνια. Βεβαίως και  ο Γερμανικός tour operator οργανισμός TUI έχει στον απόλυτο έλεγχο ΚΑΙ τα Τούρκικα παράλια της Μεσογείου…

           

            Σημεία των καιρών.

            Αγωνιστές παλιοί σαν και τον γερό – Μαθιό που είχε «δύο μάτια ήρεμα και τρία σκοτωμένα αγόρια»[1]  θα προσπαθούν να σηκωθούν, να κάνουν – ξανά – το χρέος τους,  μα δεν θα μπορούν.

            Λιωμένα κόκαλα οι αγώνες τους.

            Εμείς, σαν δεν μπορούν εκείνοι που θα ‘πρεπε  πρέπει να μπούμε μπροστά,  για τα παιδιά του κυρ. Μαθιό,  να σταματήσουμε τους «επανεκδορείς»[2] - όπως σωστά περιέγραψε ο φίλος Μιχάλης, του μεγάλου Δασκαλογιάννη.

            Ναι αυτό πρέπει να κάνουμε.

            Δεν πρέπει να παραλάβουν οι Γερμανοί το Αεροδρόμιο την 1^η του Φλεβάρη.

            Σταυρουλάκης   Αρτεμ.   Κωνσταντίνος

Οικονομολόγος Ανωτάτης Βιομηχανικής Σχολής Θεσ/κης

Λογιστής-Φοροτεχνικός Α’ Τάξης  

E-mail : eurohania@yahoo.gr

Άρθρο υπ’ αρ. 290/ Κυριακή 15 Ιανουαρίου 2017.

---

[1] Μορφή του Τάσο Λειβαδίτη στην ποιητική συλλογή  «Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας» (1952)

[2] Αυτοί που προσπαθούν να γδάρουν για δεύτερη φορά. 

Καλώς ορίσατε στους εφιάλτες μου.

  

            Αυτά τα καταραμένα σύννεφα έχουν αρκετό καιρό μαγκώσει στο ταβάνι, πάνω από τις ντουλάπες και τις βιβλιοθήκες και δεν αφήνουν τίποτα στεγνό… Η αλήθεια είναι πως ήμασταν συνηθισμένοι στο ασταμάτητο ψιλοβρόχι  μέσα στο σπίτι μα όχι στην καταρρακτώδη βροχή.  Τι να προλάβεις να προστατεύσεις σε μια καταρρακτώδη βροχή ! Τα νάιλον που είχαμε τοποθετήσει πάνω από τα κρεβάτια, το τραπέζι και το γραφείο με δυσκολία προλαβαίναμε να τ’ αδειάσουμε από το νερό πριν αυτά καταρρεύσουν πάνω στα έπιπλα.

            Η αλήθεια είναι πως η κατάσταση δεν ήταν εύκολα διαχειρίσιμη.

            Φαινόμενο σπάνιο θα πεις. Αυτό είπα και γω σε έναν φίλο μου μετεωρολόγο που του ζήτησα να μου δώσει εξηγήσεις για τούτο το παράξενο φαινόμενο. Του είπα για την συνεχή βροχή μέσα στα δωμάτια του σπιτιού, την υγρασία που τρυπούσε κόκαλα, τα νάιλον  που απλώναμε πάνω από τα κρεβάτια το τραπέζι και το γραφείο.

            Αυτός στην αρχή σάστισε αλλά μετά με πρόσβαλε..

            Μου είπε πως δεν χρειάζομαι μετεωρολόγο μα ψυχίατρο.

            Δεν του ξαναείπα τίποτα. Θα τα κατάφερνα μόνος μου. Εξάλλου οι υδρορροές που είχα φτιάξει σε αρκετά σημεία του δαπέδου, όπως αυτές του καταστρώματος των πλοίων, έκαναν μια χαρά την δουλειά τους. Άδειαζαν το νερό πολύ γρήγορα. Βέβαια φορούσαμε συνεχώς γαλότσες, ακόμα και τα παιδιά, μα τι να κάνουμε. Έτσι είχε η κατάσταση και κανένας δεν ήταν διατεθειμένος να μας βοηθήσει.

            Λειτουργούσαμε λίγες ηλεκτρικές συσκευές και είχαμε μονώσει με μεγάλη προσοχή τις καλωδιώσεις. Προτιμούσαμε τον λίχνο μιας και, η αλήθεια είναι πως μας περίσσευε το λάδι.

            Αγανακτήσαμε πολλές φορές.

             Και τι δεν κάναμε.  Μέχρι και στις πλατείες πήγαμε και μάλιστα, αν θυμάμαι, ήμασταν αγανακτισμένοι μπορεί και πάνω από 60% !

            Όμως αυτή η καταραμένη βροχή δεν σταματούσε με τίποτα.

            Συνεπώς μου είναι  απίστευτο και ακατανόητο αυτό που συνέβη εκείνη την στιγμή…

            Ο ήλιος φώτιζε κάθε γωνιά του σπιτιού ! Είχε διαλύσει όλα τα σύννεφα και το ταβάνι φαινόταν μετά από πολύ, μα πολύ καιρό, άσπρο και καθαρό ! Είδαμε μέχρι και τα φωτιστικά  που είχαμε !!    Άσε αυτό το ζεστό αεράκι που χάιδευε τα στεγνά μας μάγουλα...  

            Δεν ένοιωθα καλά…    Με έπιασε ταχυπαλμία...

             Έπρεπε να βγάλουμε όλα τα νάιλον !!  Να φράξω όλες τις υδρορροές που είχα φτιάξει.  Να ξαναβάλουμε χαλιά !!  Θα ξαναβάζαμε χαλιά !!       Θα μπορούσα να αφήνω την κούπα του καφέ όπου ήθελα ! Να σκορπώ τις σημειώσεις μου σε όποιο δωμάτιο ζητούσα ! Να χάιδευα τα μαλλιά της χωρίς να βραχούν Να μπορούν τα παιδιά να  παίζουν σε όποιο δωμάτιο ήθελαν !!

            Δεν ένοιωθα καλά…    Με έπιασε ταχυπαλμία...

            Μα ευτυχώς που την ίδια στιγμή με σκούντηξε η κόρη μου και ξύπνησα απ΄ αυτόν τον εφιάλτη !!.

            Τι εφιάλτης τρομακτικός κι αυτός.  Λίγο ακόμα και θα κατέρρεα !!

            Μου έδωσε τις γαλότσες μου και μου ζήτησε δακρυσμένα να την αγκαλιάσω λίγο γιατί, αν και πρόσεχε, είχαν βραχεί τα μαλλάκια της και κρύωνε.

            Ευτυχώς που όλα πήγαν καλά…

 

            Σταυρουλάκης   Αρτεμ.   Κωνσταντίνος

Οικονομολόγος Ανωτάτης Βιομηχανικής Σχολής Θεσ/κης

Λογιστής-Φοροτεχνικός Α’ Τάξης  

E-mail : eurohania@yahoo.gr

Άρθρο υπ’ αρ. 289/ Κυριακή 8 Ιανουαρίου 2017.

Οι λογιστές, στις εκλογές του Ο.Ε.Ε.,  πήγαν σε λάθος γήπεδο..

           

            Η λογική είναι απλή. Οι λογιστές - φοροτεχνικοί δυναμώνουν αν αγωνίζονται όλοι στην ίδια ομάδα. Δεν είναι απαραίτητο να έχουν οι παίκτες την ίδια θέση. Εξάλλου έτσι είναι οι ομάδες. Άλλος επιθετικός, άλλος αμυντικός. Δεχόμαστε λοιπόν την πολυφωνία αλλά όλα αυτά σε μία ομάδα. Η λογική του «δίδω δανεικούς παίκτες αλλού»  ή «κάνω άλλη μια ομάδα» είναι απλά χάσιμο χρόνου, δύναμης και εξυπηρετεί άκαρπους σκοπούς.

  

            Στις εκλογές του Ο.Ε.Ε., αλλά και στις προηγούμενες,  έχω την εντύπωση πως οι παρατάξεις που σχετίζονται με τους λογιστές είναι μπερδεμένες και κάπου δείχνουν πως κυνηγούν την ουρά τους.  Τούτο το άρθρο προσπαθεί να λάβει θέση όχι για το Ο.Ε.Ε. το οποίο ταλανίζουν άλλα – μπορεί και χειρότερα προβλήματα - αλλά για την κίνηση των λογιστών να λάβουν έδρανα στο Ο.Ε.Ε. για συνδικαλιστικούς σκοπούς.

Για αυτό το κομμάτι του Ο.Ε.Ε. ήθελα να μιλήσουμε σήμερα.

            Παρατάξεις εκτός της Ομοσπονδίας Λογιστών (π.χ. Α.ΚΙ.Ο.Ε., Αιγαίο, Δ.Α.Κ.Ο., Ε.Σ.Κ.Ο.,) παρατάξεις που παλεύουν εντός της Ομοσπονδίας (Π.Ο.Φ.Ε-Ε) και παρατάξεις εναλλακτικές όπως η Διαδικτυακή   δίδουν τον αγώνα τους για τους Λογιστές  μα φοβάμαι πως το κάνουν  σε λάθος μέρος. Ίσως όλες τούτες οι ομάδες πήγαν να παίξουν μπάλα σε λάθος γήπεδο…

            Δεν θα αναφερθώ για τις παρατάξεις που ακολουθούν κομματικές γραμμές (ΔΗ.ΚΙ.Ο-Σ, Π.Δ.Σ.Ο, Δ.Π.Κ-Ο, ΣΥΝ.Α.Ρ.Ο.Ε. και ΑΡ.Σ.Υ.Ο.) όχι τόσο επειδή δεν με ενδιαφέρουν μα κυρίως δεν αφορούν το θέμα του σημερινού άρθρου.

            Αυτή  η «χαρτογράφηση» που έλαβα το θάρρος να κάνω, δεν χρειάζεται να την αποδεχθείτε. Επίσης δεν θέλω ούτε να σας την επιβάλλω. Έχω σχηματίσει μια γνώμη και την καταθέτω. Όποιος την σέβεται ας συνεχίσει την ανάγνωση του άρθρου, όποιος δεν την αποδέχεται ας μην ταλαιπωρηθεί για να δει την συνέχεια του όλου σκεπτικού και να με ταράξει μετά  στα σχόλια…

             

            Συνεπώς, αν επικεντρωθούμε στις παρατάξεις που εκπροσωπούν κυρίως τους λογιστές φοροτεχνικούς  όπως αυτές προαναφέρθηκαν,  θα γεννηθεί εύλογα για αυτές το εξής ερώτημα:

            Αξίζει να αγωνίζονται συνάδελφοι και παρατάξεις για τα συνδικαλιστικά συμφέροντα του Λογιστή Φοροτέχνη μέσα από έναν Επιστημονικό Φορέα (σ.σ. το Ο.Ε.Ε.);  Μήπως αυτό έπρεπε να το πράττουν μόνον από τον ίδιο τον Συνδικαλιστικό τους Φορέα;  Χρειάζεται να έχουν έδρα και στο ΟΕΕ για να το πράξουν αυτό; Μήπως να έχουν έδρα και στις Συνομοσπονδίες; Μήπως ακόμα και στην Βουλή;  Τόσες θέσεις χρειάζονται για να πετύχουμε τους συνδικαλιστικούς μας στόχους;

            Η ταπεινή μου άποψη είναι πως όχι. Αυτή ήταν εξάλλου και η πάγια τοποθέτησή μου στις δύο ζεστές θητείες μου, ως εκπρόσωπος του Συλλόγου Χανίων, στην Ομοσπονδία (Π.Ο.Φ.Ε.Ε.).

            Μήπως αντί να τρέχουμε στα χωράφια του γείτονα να αφιερώσουμε όλο το χρόνο μας στην καλλιέργεια του δικού μας χωραφιού; 

            Μήπως έπρεπε να επικεντρωθεί όλη η συνδικαλιστική μας ενέργεια για την συγκέντρωση όλων εκπροσώπων μας κάτω από Έναν συνδικαλιστικό φορέα;

            Μήπως αμέσως μετά έπρεπε να οργωθεί όλη η Ελλάδα για να πεισθούν να συμμετάσχουν στον αυτόν Ένα Συνδικαλιστικό φορέα,  όλοι οι Σύλλογοι ανά την Χώρα;

            Μήπως έπρεπε να δημιουργηθούν ή να ενεργοποιηθούν σύλλογοι  σφραγίδα σε πολλές περιοχές της Ελλάδας οι οποίες αυτήν την στιγμή που μιλάμε μένουν χωρίς καμία εκπροσώπηση;

            Μήπως αμέσως μετά έπρεπε να αποκεντρωθεί η εργασία από την κορυφή και να οδηγηθεί προς τους Συλλόγους  κατά πως λέγαμε  στην πρόταση της ενεργοποίησης των Αντιπροσώπων που είχε κάνει ο Σύλλογος Χανίων η οποία βρίσκεται ξεχασμένη κάπου στα συρτάρια της Π.Ο.Φ.Ε.Ε.; Πρόσφατα η Πιερία έκανε μια προσπάθεια δια των αντιπροσώπων της, την τροποποίησε και την επανέφερε. Έλαβε όμως κάποια απάντηση;

            Και τέλος μήπως αν συμβούν όλα αυτά, θα έχουμε μια ισχυρή Ομοσπονδία Λογιστών που θα χτυπάει την πόρτα του Ο.Ε.Ε. με τις θέσεις της, και το Ο.Ε.Ε. θα τις δέχεται επειδή απέναντι του θα έχει έναν αξιοπρεπή και επιτέλους ισχυρό φορέα; Μήπως μια ισχυρή  Ομοσπονδία θα έχει πρόσβαση άμεση και συμβατή με όλους τους λογιστές που θα είναι μέλη όλων των παρατάξεων του Ο.Ε.Ε. ενώ τώρα με δική της παράταξη στο Ο.Ε.Ε. δημιουργεί μόνο στρατόπεδα; Και πες ότι το Ο.Ε.Ε. δεν δέχεται τις θέσεις μας, ο Φορέας μας δεν θα είναι αρκετά ισχυρός ώστε να πιέσει όσο χρειάζεται το Οικονομικό επιμελητήριο, αρκεί μόνον τα αιτήματα του είναι δίκαια και όχι παλαιοσυντεχνιακά;

            Προς τι, λοιπόν φίλοι μου αναγνώστες η προσπάθεια των λογιστών και των σχετικών παρατάξεων να λάβουν έδρανα στο Ο.Ε.Ε.; Αφού μπορούσαν να κάνουν μια ισχυρή και Μία Ομοσπονδία ώστε να λάβουν στο Ο.Ε.Ε. ΦΩΝΗ αντί για έδρανα. Να λάβουν στο Ο.Ε.Ε. ΔΥΝΑΜΗ αντί για έδρανα.

            Έχουμε συνεπώς τόση δουλειά μπροστά μας για την ενίσχυση της δύναμης και της υγιούς πολυφωνίας εντός της Ομοσπονδίας μας και εμείς τρέχουμε στα έδρανα του Ο.Ε.Ε. των Συνομοσπονδιών και ίσως μας μπει στο μυαλό να πάμε και Βουλευτές να ζητήσουμε το δίκιο μας από εκεί…

            Όχι συνάδελφοι.

            Όλο αυτό είναι τρελό και λάθος ..

            Και αν κάποιος έρθει και πει ότι ο συνδικαλιστικά ο  κλάδος μας είναι διασπασμένος και ότι προσπάθεια ισχυροποίησης του σε έναν φορέα είναι αδύνατο τότε έχω να του πως είναι βαθιά νυχτωμένος. Και κάποιος, που να πάρει και να σηκώσει, πρέπει να  φωνάξει κάποια στιγμή πως αυτό δεν είναι αλήθεια. 

            Και βεβαίως υπάρχουν πέραν κεντρικής συνδικαλιστικής μας  Ομοσπονδίας (ΠΟΦΕΕ) κάποιες άλλες Ομοσπονδίες όπως αυτή των Οικονομολόγων (ΠΟΕΕΕ)  και αυτή της ΠΟΛ. (σ.σ. η ΠΕΦΕ  είναι ένωση και όχι Ομοσπονδία) . Από αυτές τις δύο Ομοσπονδίες η ΠΟΛ είναι ομοσπονδία των μισθωτών και δεν μπορεί να πει κανένας πως μια ομοσπονδία για τους μισθωτούς και μια ομοσπονδία για τους επαγγελματίες αποτελεί διάσπαση. Όσο για την Ομοσπονδία των Οικονομολόγων (ΠΟΕΕΕ)  με βία έχει το μέλη ενεργούς συλλόγους στο 5% των ενεργών συλλόγων της ΠΟΦΕΕ. Συνεπώς υπάρχει μεν δεύτερη φωνή αλλά αυτή είναι πολύ μικρή για να μπορεί να τεκμηριώσει κάποιος τα περί «κατακερματισμού του κλάδου». Δεν ισχύει αυτό. Και βεβαίως κάποιος μπορεί να πει ότι υπάρχει τεράστια αποχή αλλά όχι όμως κατακερματισμός. Μάλιστα αξίζει να σημειωθεί ότι η Κεντρική Ομοσπονδία της ΠΟΦΕΕ έχει μέλη όλους τους επαγγελματίες λογιστές που ασκούν το επάγγελμα του λογιστή φοροτεχνικού νόμιμα. Δηλαδή έχει όλες τις προϋποθέσεις γενικής ενότητας. Τι ζητάμε λοιπόν συνδικαλισμό  στο ΟΕΕ που είναι επιστημονικός φορέας (και όχι συνδικαλιστικός) και δέχεται μέλη μόνον Οικονομολόγους Λογιστές, δηλαδή τι ζητάμε συνδικαλισμό σε ένα χωράφι με συνδικαλιστικά διασπαστικούς κανόνες;  Έ; Τι ζητάμε; Αφού μπορούμε να το διεκδικήσουμε από το δικό μας το χωράφι τι ψάχνουμε τελικά να βρούμε εκεί;

            Να θυμίσω και τις προσπάθειες συλλόγων των νησιών του Αιγαίου (θυμάμαι π.χ. την επιμονή από τους φίλους συναδέλφους της Θήρας  μα και της Πάρου)  όπου πήραν πρωτοβουλία εξέτασης του θέματος να συνταχθούν σε συνδικαλιστικές Ομοσπονδίες ανά περιφέρειες της Χώρας (π.χ. μια Ομοσπονδία στην Κρήτη, μία στο  Αιγαίο, Μακεδονία, Αττική κ.τ.λ.)  και πάνω από αυτές θα υπάρχει  Συνομοσπονδία η οποία – όπως γνωρίζεται – μιλάει υποχρεωτικά και άμεσα με την Κυβέρνηση και καλύπτει τυχόν αγώνες (π.χ. απεργίες) με μεγαλύτερη ασφάλεια.  Αντίθετα, τώρα η Ομοσπονδία μας (ΠΟΦΕΕ) υπάγεται στην ΓΕΣΕΒΕ και θεωρώ ότι έτσι «χάνεται» στις αποφάσεις των «πελατών μας». Να μια πολύ καλή ιδέα  ώστε πέραν των προαναφερόμενων θετικών αλλαγών που προαναφέραμε να γίνει και αυτή η κίνηση. (σ.σ. όχι όμως – εκεί είχα διαφωνήσει – να το πράξει αυτόνομα και ξεκάρφωτα  η κάθε Περιφέρεια. Αυτό πρέπει να γίνει συντονισμένα ΚΑΙ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ σε όλες τις Περιφέρειες κάτω από τον  συντονισμό της υφιστάμενης μας Ομοσπονδίας ΠΟΦΕΕ η οποία αμέσως μετά θα μετασχηματιστεί από Ομοσπονδία σε Συνομοσπονδία.

            Τα ίδια ισχύουν και για τους εναλλακτικούς της Διαδικτυακής Ομάδας . Τους χαρακτηρίζω εναλλακτικούς γιατί όντως είναι κάτι διαφορετικό. Παίρνω το θάρρος να πω με σιγουριά ότι είναι κάτι αγνό, κάτι που ξεκίνησε κάποια μεταμεσονύκτια ώρα από συναδέλφους που αγανακτισμένοι χτύπησαν το χέρι τους στο γραφείο, είπαν «ως εδώ» και σήκωσαν αμέσως μετά  το λαμπατέρ που γκρεμίστηκε δίπλα στο καλαθάκι. Όσο αγνά σας το περιέγραψα τόσο αγνά ξεκίνησε τούτη η δράση.

             Το λέω με πλήρη γνώση καθ’ ότι μου είναι γνωστοί, μα και καλοί φίλοι όσοι εκλέχθηκαν  όπως επίσης και αρκετοί από αυτήν την ομάδα οι οποίοι δεν  εκλέχθηκαν ή δεν έβαλαν υποψηφιότητα. 

            Θα διαπιστώσουν λοιπόν και αυτοί, κατά την είσοδο τους στα έδρανα του ΟΕΕ πως το χώμα στα πόδια τους δεν είναι αυτό που ζητούσαν για να φυτέψουν την σποριά τους. Ας μην απογοητευτούν όμως. Αυτή η ομάδα – κατά την γνώμη μου την οποία είχα επανειλημμένως εκφράσει στις τότε συναντήσεις – γεννήθηκε ελεύθερη, και δεν της αρμόζουν οι εκπροσωπήσεις. Τις αρμόζει η ζεστασιά που χαρίζει στους συναδέλφους, η ετοιμότητα σε δράση, η διαύγεια ιδεών και άλλα πολλά. Όχι όμως η εκπροσώπηση. Εξάλλου είπαμε πως έχουμε τους συλλόγους και την Ομοσπονδία. Καμιά πόρτα δεν είναι κλειστή. Κι αν βρεθεί κάποια κλειστή, με δυο -   τρεις κλωτσιές να δεις πως ανοίγει.

            Επίλογος μου η υπενθύμιση πως το άρθρο τούτο λαμβάνει θέση όχι για το ΟΕΕ το οποίο ταλανίζουν άλλα – μπορεί και χειρότερα προβλήματα - αλλά για την κίνηση των λογιστών να λάβουν έδρανα στο ΟΕΕ για συνδικαλιστικούς σκοπούς.    Την δυσφορία μου για αυτή την πρακτική την είπα καθαρά. Εξέφρασα καθαρά την ελπίδα πως δεν είναι δύσκολο να υπάρξει ένας συνδικαλιστικός χώρος στους επαγγελματίες λογιστές φοροτεχνικούς και πως τα περί ουσιαστικού κατακερματισμού του χώρου δεν είναι αληθή. Αν υπάρξει ένας μοναδικός συνδικαλιστικός χώρος και μεταβούν εκεί και οι μικρές ομάδες που είναι αυτήν την στιγμή εκτός, συνεχίζοντας να διεκδικώντας τις απόψεις τους μέσα στον χώρο αυτόν, τότε ναι θα υπάρχει ελπίδα και για την καταπολέμηση της αποχής. 

            Η αλήθεια είναι πως πολλά τα είπα…

            Μη μου αγχωθείτε όμως !!!

            Μια απλή γνώμη είναι, γραμμένη στο χαρτί…

            Δίπλα είναι το συρτάρι σας, δίπλα και το  καλαθάκι σας …

            Σταυρουλάκης   Αρτεμ.   Κωνσταντίνος

Οικονομολόγος Ανωτάτης Βιομηχανικής Σχολής Θεσ/κης

Λογιστής-Φοροτεχνικός Α’ Τάξης  

E-mail : eurohania@yahoo.gr

Άρθρο υπ’ αρ. 288/ Κυριακή 18 Δεκεμβρίου 2016.